Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWZIĘCIA NMP Rok C (biały) Nr 40 (15 sierpnia 2010)

Wprowadzenie do liturgii

CHRZEST ŚWIĘTY POCZĄTKIEM

Jako chrześcijanie wierzymy w niebo, ale im dłużej ktoś żyje, im więcej grzechów popełnił i poznał swoich słabości, tym bardziej może wątpić w możliwość znalezienia się w nim. Czy ktoś taki jak ja może pójść do nieba? Czy ja mogę się równać z Maryją, ze św. Franciszkiem, św. Maksymilianem Kolbe, Janem Pawłem II?
Dlatego właśnie cała dzisiejsza liturgia wskazuje na działanie Boga, który ludzi wynosi do chwały, przemienia, czyni cuda w ich życiu. Maryja jest pierwszą, która osiągnąwszy cel swojego życia – miejsce w niebie – przypomina, że nie stało się to Jej mocą czy dzięki specjalnym Jej czynom. To Bóg sprawił „te wielkie rzeczy”, a Ona dała tylko (lub aż) swoje „uniżenie służebnicy”. Maryja wniebowzięta daje nam klucz do wejścia, zdradza tajemnicę, jak można osiągnąć niebo: być pokornym sługą Pana, zawierzyć Mu całkowicie i pozwalać Mu działać w swoim życiu. W tym sensie, jak głosi Kościół, jest Ona znakiem pociechy i nadziei. Jest Ona dzisiaj tym, kim my jeszcze nie jesteśmy, a my jesteśmy tymi, kim Ona już nie jest. Kontemplując Maryję wniebowziętą – nie możemy już więcej wątpić w niebo jako konkretny sposób bytowania dla konkretnych ludzi. Maryja wskazuje, że to sam Bóg doprowadza do celu to, co rozpoczął w Jej życiu. To On doprowadzi do szczęśliwego końca to, co rozpoczął z nami na chrzcie świętym. Maryja z nieba dodaje nam otuchy, że nie tylko ono istnieje, ale że istnieje dla nas i modli się, abyśmy nie odrzucili tej nadziei.

ks. Adam Rybicki

„Strącił władców z tronu, a wywyższył pokornych”.
(Łk 1,52)