Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XVII NIEDZIELA ZWYKŁA Rok C (zielony) Nr 37 (25 lipca 2010)

Wprowadzenie do liturgii

ADORACJA STWÓRCY

Widok modlącego się Jezusa wycisnął trwały ślad w sercach Jego uczniów. Wzbudził tęsknotę za podobnym przeżywaniem relacji z Bogiem. Musiało być w niej coś ciepłego, a zarazem wzniosłego. Świadkowie wyczuwali tajemnicę, czystość, piękno, świętość więzi Syna z Ojcem w Duchu Świętym. Dlatego zwrócili się do Jezusa z prośbą: „Panie, naucz nas modlić się”. Mistrz z Nazaretu chętnie spełnia prośbę proszących. Mówi słowa, które znamy dzisiaj na pamięć i nazywamy Modlitwą Pańską. Zaczyna się ona od inwokacji „Ojcze” i prośby o uświęcenie imienia Bożego. Jest zatem adoracją Stwórcy, w którą centralnie wpisana jest prośba o przyjście królestwa Bożego. Gdy ono nadchodzi, wraz z nim zbliża się ostateczny tryumf nad księciem ciemności. Dlatego potrzeba modlitwy ufnej i wytrwałej, wręcz natarczywej. „Proście, szukajcie, pukajcie” – mówi Pan. O co trzeba nam koniecznie prosić? O Ducha Świętego. Jak naucza św. Paweł Apostoł: „gdy (…) nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami (Rz 8,26b). Ojciec chętnie daje Ducha Świętego ludziom. W myśl starotestamentalnych obietnic, dzięki Duchowi Świętemu Bóg da ludziom nowe serca (zob. Ez 36,26) oraz uczyni ich prorokami, namaszczonymi, by przemawiali w Jego imieniu.
Czy pragniesz Ducha Świętego, którego owocem jest „miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie” (Ga 5,22)?

ks. Jan Krzysztof Miczyński

„Kto prosi, otrzymuje, kto szuka znajduje”.
(Łk 11,10)