Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XVI NIEDZIELA ZWYKŁA Rok C (zielony) Nr 36 (18 lipca 2010)

Liturgia słowa

Znana ikona Trójcy Świętej Andrieja Rublowa doskonale obrazuje nam dzisiejszą Liturgię Słowa. Oba epizody biblijne: pierwszy, przedstawiający Abrahama goszczącego trzech przybyszów, oraz drugi, ukazujący Martę i Marię, które przyjmują Jezusa do swojego domu, skłaniają nas do podjęcia refleksji na temat gościnności. Otwarcie na drugiego człowieka przygotowuje nas do ugoszczenia Boga przychodzącego w Słowie Bożym i pod postacią Chleba i Wina. Naszą otwartością zaświadczmy, że Bóg jest pośród nas.

PIERWSZE CZYTANIE (Rdz 18, 1-10a)

„Gość w dom, Bóg w dom”, to staropolskie przysłowie bardzo dobrze przybliża nam dzisiejsze pierwsze czytanie. Ponieważ dla Żyda gościnność to rzecz święta, dlatego ukazany nam zostaje pewien wzór przyjęcia podróżnych. Widzimy Abrahama, który – goszcząc u siebie trzech ludzi – ugościł samego Boga. Przyjęcie kogoś do własnego domu i serca jest początkiem odkrywania osobowości gościa wraz z jego pięknem i tajemnicą. Abraham ugościł przybyszów, a Bóg wszedł w jego życie i obdarzył go szczęściem.

Czytanie z Księgi Rodzaju

Pan ukazał się Abrahamowi pod dębami Mamre, gdy ten siedział u wejścia do namiotu w najgorętszej porze dnia. Abraham spojrzawszy dostrzegł trzy ludzkie postacie naprzeciw siebie. Widząc je u wejścia do namiotu podążył na ich spotkanie.
A pokłoniwszy się im głęboko, rzekł: «O Panie, jeśli jestem tego godzien, racz nie omijać swego sługi! Przyniosę trochę wody, wy zaś raczcie obmyć sobie nogi, a potem odpocznijcie pod drzewami. Pozwólcie też, że pójdę wziąć nieco jedzenia, abyście się pokrzepili, zanim pójdziecie dalej, skoro przechodzicie koło sługi waszego». A oni mu rzekli: «Uczyń tak, jak powiedziałeś».
Abraham poszedł więc spiesznie do namiotu Sary i rzekł: «Prędko zaczyń ciasto z trzech miar najczystszej mąki i zrób podpłomyki». Potem podążył do trzody i wybrawszy tłuste i piękne cielę, dał je słudze, aby ten szybko je przyrządził. Po czym wziąwszy twaróg, mleko i przyrządzone cielę, postawił przed nimi, a gdy oni jedli, stał przed nimi pod drzewem.
Zapytali go: «Gdzie jest żona twoja, Sara?». Odpowiedział im: «W tym oto namiocie». Rzekł mu jeden z nich: «O tej porze za rok znów wrócę do ciebie, twoja zaś żona Sara będzie miała wtedy syna».

PSALM (Ps 15, 1b-3a. 3b-4ab. 4c-5)

Dzisiejszy psalm nazywany jest dekalogiem Bożej gościnności bądź też liturgią wejścia do świątyni Pańskiej. „Kto zamieszka na Twej górze świętej?” – pyta psalmista. W odpowiedzi na usłyszane słowo odpowiemy: człowiek prawy zamieszka w domu Pana. Ten psalm uczy nas gościnności i uczciwości. Choć psalmista podaje cały dekalog prawego postępowania, to jednak wiemy, iż jego streszczeniem jest przykazanie miłości.

Refren: Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie.

Kto zamieszka na Twej górze świętej? *
Ten, kto postępuje nienagannie, działa sprawiedliwie
i mówi prawdę w swym sercu, *
kto swym językiem oszczerstw nie głosi. Ref.

Kto nie czyni bliźniemu nic złego, *
nie ubliża swoim sąsiadom,
kto za godnego wzgardy uważa złoczyńcę, *
ale szanuje tego, kto się boi Pana. Ref.

Kto dotrzyma przysięgi dla siebie niekorzystnej, *
kto nie daje swych pieniędzy na lichwę
i nie da się przekupić przeciw niewinnemu. *
Kto tak postępuje, nigdy się nie zachwieje. Ref.

DRUGIE CZYTANIE (Kol 1, 24-28)

Św. Paweł w dzisiejszym czytaniu mówi nam o współcierpieniu z Chrystusem. Tymi słowami jesteśmy zaproszeni do ofiarnej miłości. Niech ona wyraża się tym, że każde nasze cierpienie będziemy ofiarowywać Bogu. W ten sposób zaświadczymy, że Chrystus jest domownikiem naszego serca.

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Kolosan

Bracia:
Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół. Jego sługą stałem się według zleconego mi wobec was Bożego włodarstwa: mam wypełnić posłannictwo głoszenia słowa Bożego.
Tajemnica ta, ukryta od wieków i pokoleń, teraz została objawiona Jego świętym, którym Bóg zechciał oznajmić, jak wielkie jest bogactwo chwały tej tajemnicy pośród pogan.
Jest nią Chrystus pośród was – nadzieja chwały.
Jego to głosimy, upominając każdego człowieka i ucząc każdego człowieka z całą mądrością, aby każdego człowieka okazać doskonałym w Chrystusie.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Por. Dz 16, 14b)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Otwórz, Panie, nasze serca,
abyśmy uważnie słuchali słów Syna Twojego.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (Łk 10, 38-42)

Jezus, który jest w drodze do Jerozolimy, przychodzi do kobiet w gościnę i zostaje przyjęty z wielkim sercem. Zarówno Marta, jak i Maria mają ten sam dylemat: jak dobrze przyjąć Nauczyciela. Podzieliły się obowiązkami: Marta zajęła się kuchnią, a Maria dotrzymuje Mu towarzystwa. Zadania się dopełniają i ukazują tę samą miłość do Gościa. Jednak Marta, chcąc przygotować godny posiłek, ujawnia swój niepokój i robi wyrzuty w stosunku do siostry i do Nauczyciela. Od tego momentu gościnność straciła równowagę, bo „potrzeba tylko jednego” – żywej więzi z Jezusem i Jego Słowem.

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

Jezus przyszedł do pewnej wsi. Tam niejaka niewiasta, imieniem Marta, przyjęła Go do swego domu. Miała ona siostrę, imieniem Maria, która siadła u nóg Pana i przysłuchiwała się Jego mowie. Natomiast Marta uwijała się koło rozmaitych posług. Przystąpiła więc do Niego i rzekła: «Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła».
A Pan jej odpowiedział: «Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona».