Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

X NIEDZIELA ZWYKŁA Rok C (zielony) Nr 30 (6 czerwca 2010)

Wprowadzenie do liturgii

ON MA MOC WSKRZESIĆ DO WIECZNOŚCI


Wydaje się, że Jezusowi łatwiej jest wskrzesić zmarłego, niż komuś z nas zbudzić śpiącego, bo na słowa: „Młodzieńcze, tobie mówię wstań!”, zmarły młodzieniec, syn kobiety z Nain, budzi się do życia, siada i zaczyna mówić. Prorok Eliasz musi błagać Boga, by „dusza dziecka [kobiety z Sarepty Sydońskiej] wróciła do niego” i musi wykonać wiele znaków. Jezus natomiast jednym słowem pokonuje śmierć i przywraca zmarłemu życie doczesne. Czyni to mocą Ducha Świętego, jak wszystkie inne cuda (Łk 5,17;6,19). Czyni to jako Bóg, Dawca życia, który zarówno powołuje do istnienia swe stworzenia, jak i przedłuża ich istnienie, śląc swego Ducha (Ps 104,30). W tym przypadku Chrystus dokonuje tego, zdjęty współczuciem wobec kobiety płaczącej, a może i rozpaczającej nad śmiercią swego jedynego syna. Czyni to, aby uwierzono w Niego i w Jego zbawczą misję, i wielbiono Boga za ten znak zapowiadający wzbudzenie do życia wiecznego tych, którzy uwierzą, że On jest zmartwychwstaniem i życiem (J 11,25).

Przez wskrzeszenie młodzieńca z Nain Jezus wzywa nas wszystkich do całkowitego zaufania Jego miłosiernej miłości i do pokonania w sobie lęku przed śmiercią, której nikt z nas nie może uniknąć. Przykładem nabycia takiej nowej postawy jest św. Franciszek z Asyżu, który tak zaakceptował i „przyswoił” sobie śmierć, że nazywał ją „siostrą” i chwalił Boga za nią, widząc w śmierci „bramę” do życia wiecznego.

ks. Stanisław Zarzycki – pallotyn

„Młodzieńcze, tobie mówię, wstań”. (Łk 7,14)