Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

VI NIEDZIELA WIELKANOCNA Rok C (biały) Nr 25 (9 maja 2010)

Katecheza

Wiara – jej istota i źródła


Termin „wiara”, używany w szerokim sensie, jest stosowany dla stwierdzenia przyjęcia w sposób wolny wypowiedzi jakiejś osoby ze względu na zaufanie, którym się ją obdarza. W wierze zawsze chodzi o stosunek między osobami, który całkowicie uzależniony jest od wiarygodności tego, komu się wierzy. W węższym sensie, wiara utożsamiana jest z wiarą religijną. W kręgu chrześcijańskim odnosi się do wiary w Boga w Trójcy Jedynego i w Objawienie. W Objawieniu, zawartym na stronicach Starego i Nowego Testamentu, Bóg przekazał ludziom pewną wiedzę o sobie – najpierw przez proroków, a potem przez Jezusa Chrystusa.
Wiara jest wewnętrzną postawą człowieka związaną z gotowością i zaufaniem. Nie jest więc wiedzą, choć bardzo często utożsamia się ją z wiedzą religijną. Wiara powinna być rozumna, tzn. oparta na rzeczowym uzasadnieniu. W wierze ma udział nie tylko rozum, ale i wola. Wiara jest możliwa tylko dzięki łasce Bożej, pomocy Ducha Świętego. Okazanie zaufania Bogu nie jest przeciwne ani wolności, ani rozumowi ludzkiemu, według powiedzenia św. Augustyna: „wierzę, aby rozumieć i rozumiem, aby głębiej wierzyć”. Gdy pogłębiamy i rozwijamy naszą wiarę, wzbogaca się wiara całego Kościoła.
Św. Tomasz z Akwinu wyróżnia trzy postępujące etapy wiary: 1. Credo Deo – wierzę w Boga (że jest); 2. Credo Deum – wierzę Bogu; 3. Credo in Deum (zawierzam Bogu, chronię się w Bogu).
Gdyby wiara jakiegoś człowieka ograniczyła się tylko do akceptacji nauczanych przez Kościół prawd wiary, to nie można by jeszcze o nim powiedzieć, że jest wierzący. Człowiek taki wyznaje jedynie katolicki światopogląd, ale brakuje w nim istotnego dla wiary nadprzyrodzonej osobowego zwrócenia się ku Bogu. Szatan również uznaje istnienie Boga. Wierzyć to znaczy uznać Boga jako Stwórcę, Pana i Władcę Wszechświata, powierzyć Jemu swoją osobę, być z Nim w kontakcie przez modlitwę. Jest to wiara, którą uzyskuje się przez łaskę daną nam od Pana.
Boga przyjmuje się jako przeogromną miłość i samemu pragnie się tę miłość okazać przez własne uświęcenie, co jest możliwe w stanie łaski uświęcającej. Tylko bowiem wiara ukształtowana przez miłość daje człowiekowi początek autentycznego poznania Stwórcy.
Często stajemy bezradni i bezsilni wobec różnych okoliczności. Również wówczas powinniśmy okazywać Bogu miłość i zaufanie. Kto wierzy, widzi dalej. Nie lęka się ani nie przeraża nawet w największych przeciwnościach.

Zofia Gerstenkorn