Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

WIELKI PIĄTEK MĘKI PAŃSKIEJ Rok C (czerwony) Nr 16 (2 kwietnia 2010)

Wprowadzenie do liturgii

NIE MA WIĘKSZEJ MIŁOŚCI


Gdy w Jerozolimie stało się tłoczno od pielgrzymów przybyłych na Święto Paschy, a w świątyni zabijano baranki na ofiarę dla Boga – za oszczędzenie pierworodnych rodzin Izraela i wyzwolenie z niewoli egipskiej – na stokach Golgoty umierał Jezus, Ten, którego Jan Chrzciciel określił „Barankiem Bożym” (J 1,36) przybyłym na zgładzenie grzechów świata, przybyłym od Boga, by dokonać najważniejszego wyzwolenia, wyzwolenia duchowego całej ludzkości.
Ów Baranek Boży, Sługa Jahwe „został przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy” (Iz 53,5) i przyjął śmierć z pokorą, cierpliwością i łagodnością, świadom, że na krzyżu dopełnia i wypełnia swą misję zbawienia świata, że jedna nas z Ojcem, że ofiaruje się za nas z miłości... „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15,13).
„Rozmyślajmy dziś, wierni chrześcijanie jako Pan Chrystus za nas cierpiał rany...”, rozmyślajmy nad Jego Męką, szukając jej obiektywnej przyczyny w nas, w świecie i prosząc o głębsze nawrócenie.

Dziękujmy Zbawicielowi za Jego wielką miłość, która Go skłoniła do oddania się za nas. Prośmy o wyrwanie się z kręgu miłości własnej przesadnie zabiegającej o siebie, uczmy się od Niego życia dla Boga i dla innych.
Adorujmy Jego Krzyż, dostrzegając w nim znak zbawienia, „rajskie drzewo”, spod którego wypływają zbawcze wody – sakramenty Kościoła, widząc w nim bramę do nieba.... jedyną naszą nadzieję.

ks. Stanisław Zarzycki – pallotyn

„Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu”. (J 18,37)