Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

V NIEDZIELA ZWYKŁA Rok C (zielony) Nr 7 (7 lutego 2010)

Wprowadzenie do liturgii

ODEJDŹ ODE MNIE PANIE!

W konfrontacji ze świętością i wspaniałością Boga człowiek pokorny dostrzega nieuchronnie swoją małość i grzeszność. Boża obecność może nas onieśmielać i sprawiać, że chcielibyśmy powiedzieć: „Odejdź ode Mnie Panie, bo jestem człowiek grzeszny”. Zapewne Szymon Piotr nie wypowiada tych słów, mając na myśli jakiś konkretny grzech, nie robi pospiesznie rachunku sumienia. Mówi to, ponieważ dostrzega w Jezusie i Jego działaniu coś więcej niż tylko ludzką mądrość. Jego reakcją na cudowny połów jest zdumienie i przerażenie. W podobny sposób zachowywał się niegdyś prorok Izajasz. Oglądając chwałę Boga, wołał: „Biada mi! Jestem zgubiony! Wszak jestem mężem o nieczystych wargach, a oczy moje oglądały Króla, Pana Zastępów”.
Po swym wyznaniu Szymon z rybaka stał się apostołem Piotrem. Jeżeli wgłębimy się w tajemnicę jego powołania, może łatwiej będzie nam zrozumieć nasze własne. Bóg bowiem każdego z nas zaprasza, byśmy szli za Nim i wskazuje nam drogę najbardziej właściwą, co nie oznacza najprostszą.
„Odejdź ode Mnie Panie” – to doświadczenie niewspółmierności Bożego daru wobec tego jacy jesteśmy, z naszymi ograniczeniami i słabościami. Jest to bardzo ważny etap na drodze duchowego wzrostu. Chroni przed pokusą przypisywania sobie zasług za to, co Bóg czyni w nas i przez nas. Św. Tereska z Lisieux z rozbrajającą szczerością wyznaje: „jestem szczęśliwa z tego, że jestem mała i słaba”, dochodzi bowiem do przekonania, że bez Bożej pomocy niczego nie osiągnie.

o. Jarosław Krawiec – dominikanin

„Zostawili wszystko i poszli za Nim”.
(Łk 5,11)