Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

ŚWIĘTO ŚW. SZCZEPANA, PIERWSZEGO MĘCZENNIKA Rok C (czerwony) Nr 61 (26 grudnia 2009)

Katecheza

Św. Szczepan – pierwszy męczennik

Kościół z wielką mądrością umieścił wspomnienie Szczepana [łac. Stephanus] w dniu bezpośrednio następującym po Narodzeniu Chrystusa Pana, podkreślając w ten sposób ścisły związek istniejący między wcieleniem a męczeństwem.
W przelaniu krwi Szczepana liturgia sławi chrześcijański paradoks Syna Bożego, który rodzi się i umiera, aby dać życie światu. Chrześcijanie są w ten sposób ukierunkowani, aby w Dziecięciu złożonym w żłobie rozpoznać „kamień probierczy”, a zarazem „przyczynę upadku”, o której mówi Pismo, oraz by przypomnieć, że każdy, kto chce kochać Chrystusa, dobrowolnie decyduje się na darowanie siebie aż po śmierć.
Szczepan należał do pierwszej wspólnoty chrześcijańskiej w Jerozolimie. Był przywódcą hellenistów, to znaczy tych Żydów języka greckiego pochodzących z diaspory, którzy jako pierwsi zostaną wydaleni z Miasta Świętego i w konsekwencji będą szerzyć Ewangelię po całym świecie.
Oskarżony, podobnie jak wielu jego towarzyszy, o przyjmowanie postawy wywrotowej w stosunku do Tory i Świątyni, Szczepan pozwolił, aby przed jego oskarżycielami Duch Święty przemówił przez niego. Mądra interpretacja Pism żydowskich, jaką podał przed Sanhedrynem [Dz 7,1-53], została potwierdzona jego gotowością pójścia na śmierć, aby dać świadectwo twierdzeniu, że Jezus zmartwychwstał i jest Synem Człowieczym zasiadającym po prawicy Boga.
Szczepan, upodobniony przez Ducha Świętego do swego Pana, umiera wzywając przebaczenia dla swoich zabójców. Ukazuje w ten sposób, że prawdziwy męczennik nie jest męczennikiem przeciwko komuś, lecz oddaje życie, aby wszyscy mogli przylgnąć do zawartego w Ewangelii orędzia życia.
Świadectwo złożone przez Szczepana nie pozostanie bez związku z nawróceniem Szawła, obecnego przy jego kamienowaniu: już począwszy od Szczepana, krew męczenników zaczyna być nasieniem chrześcijan.

Praca zbiorowa, Księga świadków. Marylologium ekumeniczne, Częstochowa 2004, fragment.