Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

IV NIEDZIELA ADWENTU Rok C (fioletowy) Nr 58 (20 grudnia 2009)

Liturgia słowa


W Starym Testamencie Bóg zapowiadał narodziny Mesjasza; cały Izrael z utęsknieniem wyczekiwał na to wydarzenie. My także oczekujemy spotkania z naszym Panem; przychodzi On w każdej Eucharystii, dzięki czemu już teraz możemy doświadczać Jego niezwykłej obecności.

PIERWSZE CZYTANIE (Mi 5,1-4a)
Bóg widzi inaczej niż człowiek, dlatego Jego decyzje mogą być nieraz zaskakujące. Było tak również w przypadku wyboru Betlejem na wypełnienie obietnicy przyjścia Mesjasza. Właśnie z tego najmniejszego z miast wyszedł Władca Izraela, którego panowanie objęło całą ziemię. Król ten ze wszystkich narodów stworzył jeden lud Boży – Kościół. Włączeni w niego możemy także doświadczać owoców obecności Mesjasza wśród nas.

Czytanie z Księgi proroka Micheasza

To mówi Pan: A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich. Z ciebie wyjdzie Ten, który będzie władał w Izraelu, a pochodzenie Jego od początku, od dni wieczności. Przeto Pan wyda ich aż do czasu, kiedy porodzi, mająca porodzić. Wtedy reszta braci Jego powróci do synów Izraela. I powstanie, i będzie ich pasterzem mocą Pana, przez majestat imienia Pana Boga swego. Będą żyli bezpiecznie, bo Jego władza rozciągnie się aż do krańców ziemi. A On będzie pokojem.


PSALM (Ps 80,2ac i 3b.15-16.18-19)
Naród wybrany oczekiwał interwencji Boga i wołał do Niego o pomoc. Z prośbą tą łączył pragnienie nawrócenia. Poprzez ten akt daje wyraz przekonaniu o panowaniu Boga nad światem – tylko Bóg jest źródłem ocalenia. Doświadczyć tego może każdy, kto zwraca się do Boga z ufnością i szczerze pragnie odwrócenia się od zła.
[c1]Refren:[/c1] Odnów nas, Boże, i daj nam zbawienie. Usłysz, Pasterzu Izraela, [c1]*[/c1] Ty, który zasiadasz nad cherubinami. Wzbudź swą potęgę [c1]*[/c1] i przyjdź nam z pomocą. [c1]Ref.[/c1] Powróć, Boże Zastępów, [c1]*[/c1] wejrzyj z nieba, spójrz i nawiedź tę winorośl. I chroń to, co zasadziła Twoja prawica, [c1]*[/c1] latorośl, którą umocniłeś dla siebie. [c1]Ref.[/c1] Wyciągnij rękę nad mężem Twojej prawicy, [c1]*[/c1] nad synem człowieczym, którego umocniłeś w swej służbie. Już więcej nie odwrócimy się od Ciebie, [c1]*[/c1] daj nam nowe życie, a będziemy Cię chwalili. [c1]Ref.[/c1]
DRUGIE CZYTANIE (Hbr 10,5-10)
Bóg pragnie, aby człowiek służył Mu w wolności. Dzieje się tak, gdy źródłem czynów nie jest nakaz, ale miłość. Jak tego dokonać ukazuje nam Jezus Chrystus, który nie tylko złożył Ojcu Ofiarę z siebie, ale także uświęca nas, gdy się w nią włączamy.

Czytanie z Listu do Hebrajczyków


Bracia: Chrystus przychodząc na świat mówi:
«Ofiary ani daru nie chciałeś,
aleś Mi utworzył ciało;
całopalenia i ofiary za grzech
nie podobały się Tobie.
Wtedy rzekłem: Oto idę.
W zwoju księgi napisano o Mnie,
abym spełniał wolę Twoją, Boże».
Wyżej powiedział: «Ofiar, darów, całopaleń i ofiar za grzech nie chciałeś i nie podobały się Tobie», choć składa się je na podstawie Prawa. Następnie powiedział: «Oto idę, abym spełniał wolę Twoją». Usuwa jedną ofiarę, aby ustanowić inną. Na mocy tej woli uświęceni jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Łk 1,38) [c1]Aklamacja:[/c1] Alleluja, alleluja, alleluja.


Oto Ja, służebnica Pańska,


niech mi się stanie według twego słowa. [c1]Aklamacja:[/c1] Alleluja, alleluja, alleluja.
EWANGELIA (Łk 1,39-45)
Człowiek, który jest pełen Boga, niesie Go tym, z którymi się spotyka. Maryja, przychodząc do Elżbiety, wniosła w jej dom szczególną obecność Boga. Jest Ona błogosławiona, ponieważ uwierzyła słowu Boga i dzięki temu stała się Matką Syna Bożego. To poprzez Jej „tak” Bóg wszedł w sposób definitywny w historię, wypełniając swą obietnicę zbawienia. Informuje nas o tym Elżbieta, która przemawia z natchnienia Ducha Świętego.

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza


W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w pokoleniu Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę.
Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona okrzyk i powiedziała:
«Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w łonie moim. Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana».