Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

I NIEDZIELA ADWENTU Rok C (fioletowy) Nr 55 (29 listopada 2009)

Wprowadzenie do liturgii

ADWENTOWA TĘSKNOTA


Św. Augustyn mówi, że nasze życie jest ćwiczeniem się w tęsknocie. Warto przywołać te słowa na początku Adwentu, bo przecież ma to być czas naszego oczekiwania. Tęsknota rodzi się z braku czegoś lub kogoś ważnego. Nie tęskni się za byle czym, ani za człowiekiem, z którym rozmawiało się przypadkiem w autobusie.
W Ewangelii dnia dzisiejszego czytamy o zjawiskach poprzedzających powtórne przyjście Chrystusa, którymi mają być tajemnicze znaki we wszechświecie. Mogą one budzić nasz niepokój. I nic dziwnego, bo przecież ludzkość doświadczała w swoich dziejach, i wciąż doświadcza, bezmiaru cierpienia stanowiącego źródło lęku. Czy jednak mamy obawiać się spotkania z Chrystusem? Przecież każdej niedzieli, wyznając wiarę, zgodnie wypowiadamy słowa: „oczekujemy Twego przyjścia w chwale”. Inaczej mówiąc, przywołujemy to, o czym opowiada dzisiejsza Ewangelia. W jakim rodzaju tęsknoty mamy się zatem ćwiczyć? W tęsknocie pełnej lęku przed potęgą Boga, który przyjdzie sądzić ten świat, czy też w takiej, która wyrasta z miłości i pragnienia spotkania z Kimś długo wyczekiwanym, Kogo poznawaliśmy przez całe życie, wiążąc je z Nim na dobre i złe? Odpowiedź jest dość prosta,
jeśli pamiętamy, że Bóg jest miłością.
Warto dodać, że ów koniec świata, o którym mówi Ewangelia, to nie bolesny kres, smutny finał i czas rozliczeń, ale przejście do rzeczywistości, o której Pismo Święte mówi, że „ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują” (1Kor 2, 9).

 

o. Jarosław Krawiec – dominikanin