Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXX NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 50 (25 października 2009)

Katecheza

Św. Juda Tadeusz (I wiek po Ch.) – orędownik w sprawach trudnych

Apostoł św. Juda Tadeusz, wymieniany w Piśmie św. zazwyczaj zaraz za Szymonem, jest nazywany czasem „Judą, synem Jakuba” (Łk 6,16; Dz 1,13), kiedy indziej po prostu „Judą” (Mt 13,55; Mk 6,3; J 14,22). Imię „Juda” oznacza: godny czci, poszanowania. Imię „Tadeusz” to tyle co: odważny, mężny. Pojawia się ono w Biblii tylko dwa razy: Mt 10,3 i Mk 3,18, przy okazji opisów powołania dwunastu apostołów. Nie ma wątpliwości, że te dwa imiona odnoszą się do jednej osoby. Zjawisko posiadania dwu imion spotykamy także u Szymona Piotra, Jana Marka czy Szawła zwanego potem Pawłem. Pismo św. informuje nas, że św. Juda Tadeusz należał do rodziny Pana Jezusa (Mt 13,55; Mk 6,3). Określenie „brat” może wskazywać na kuzyna lub krewnego. Ewangelia św. Jana przytacza słowa, które św. Juda Tadeusz wypowiedział w czasie Ostatniej Wieczerzy. Zapytał on Jezusa, dlaczego nie objawi się światu (J 14,22). Pytanie to może wyrażać jego wielką troskę o wszystkich ludzi.
Nie jest do końca pewne, kto napisał znany nam z Nowego Testamentu List św. Judy: czy uczynił to św. Juda Tadeusz, czy może ktoś inny. Współcześnie przeważają opinie opowiadające się za tym drugim rozwiązaniem.
Tradycja podaje, że Apostoł ze Słowem Bożym na ustach zawędrował do Mezopotamii i Persji, gdzie razem ze św. Szymonem poniósł śmierć męczeńską. Na Wschodzie znana jest legenda o uzdrowieniu króla Abgara. Dysponował on wielkim majątkiem i potężną armią. Niestety los poskąpił mu zdrowia – był trędowaty. Najznamienitsi medycy nie potrafili poradzić sobie z tą przerażającą chorobą. Gdy usłyszał o mocy Jezusa z Nazaretu, chciał się koniecznie z nim spotkać. I stało się to za sprawą Judy Tadeusza, który w czasie swych podróży odwiedził Edessę, gdzie panował Abgar. Tradycja podaje, że Apostoł pokazał trędowatemu chustę z wizerunkiem Jezusa. Boskie Oblicze oczyściło chorego i dało ukojenie jego cierpieniom. W dowód wdzięczności i wiary Abgar przyjął chrzest, a królestwo Edessy zostało pierwszym krajem, w którym chrześcijaństwo stało się religią oficjalną.
Św. Juda Tadeusz jest powszechnie znany jako patron od spraw beznadziejnych. W wielu kościołach naszej Ojczyzny odbywają się specjalne nabożeństwa ku czci Apostoła z odczytaniem próśb i podziękowań. Ikonografia przedstawia go w długiej, czerwonej szacie lub w brązowo-czarnym płaszczu z listem, pałkami, maczugami lub toporem (narzędziami zbrodni, której na nim dokonano), a także z wizerunkiem Chrystusa. Św. Judę Tadeusza wspominamy 28 października.

Przemysław Radzyński