Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXIX NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 49 (18 października 2009)

Liturgia słowa


Przystępując do złożenia Najświętszej Ofiary, uczyńmy to z należytym usposobieniem ducha. Odrzućmy przywiązanie do grzechu i otwórzmy uszy na słowo, które dziś Bóg do nas kieruje. Wznieśmy ku Bogu serca, byśmy godnie mogli przyjąć Go w Komunii świętej. Niech nasze spotkanie z Chrystusem w Eucharystii przybliża nas ku Niemu i ku sobie nawzajem.

PIERWSZE CZYTANIE (Iz 53,10-11)
Na kilka wieków przed narodzeniem Chrystusa prorok Izajasz przepowiadał przyjście Sługi Bożego, który poprzez przyjęte cierpienia dokona usprawiedliwienia przed Bogiem wielu grzeszników. Fragment, który za chwilę usłyszymy, stanowi część tzw. Pieśni o Słudze Pańskim. Jej słowa zrealizowały się w zbawczej męce i śmierci Chrystusa.

Czytanie z Księgi proroka Izajasza


Spodobało się Panu zmiażdżyć swojego Sługę cierpieniem. Jeśli wyda swe życie na ofiarę za grzechy, ujrzy potomstwo, dni swe przedłuży, a wola Pana spełni się przez Niego. Po udrękach swej duszy ujrzy światło i nim się nasyci. Zacny mój Sługa usprawiedliwi wielu, ich nieprawości On sam dźwigać będzie.
PSALM (Ps 33, 4-5.18-19.20 i 22)
Słowa psalmisty stanowią wezwanie do gotowości na przyjęcie Bożych darów, a jednocześnie prośbę o te dary. Zaufanie złożone w Bogu jest właściwą postawą wierzącego, tak w dniach radości, jak w chwilach cierpienia.
[c1]Refren:[/c1] Okaż swą łaskę ufającym Tobie. Bo słowo Pana jest prawe, [c1]*[/c1] a każde Jego dzieło godne zaufania. On miłuje prawo i sprawiedliwość, [c1]*[/c1] ziemia jest pełna Jego łaski. [c1]Ref.[/c1] Oczy Pana zwrócone na bogobojnych, [c1]*[/c1] na tych, którzy czekają na Jego łaskę, aby ocalił ich życie od śmierci [c1]*[/c1] i żywił ich w czasie głodu. [c1]Ref.[/c1] Dusza nasza oczekuje Pana, [c1]*[/c1] On jest naszą pomocą i tarczą. Panie, niech nas ogarnie Twoja łaska [c1]*[/c1] według nadziei, którą pokładamy w Tobie. [c1]Ref.[/c1]
DRUGIE CZYTANIE (Hbr 4,14-16)
List do Hebrajczyków skierowany był do chrześcijan wywodzących się z judaizmu. Instytucja arcykapłana była im doskonale znana ze świątyni jerozolimskiej. Autor wzywa adresatów listu, by z wiarą przybliżali się ku Chrystusowi, który ma moc obdarzyć ich potrzebnymi łaskami. Jezus bowiem, jako Najwyższy Kapłan, złożył ofiarę doskonałą, której nie trzeba powtarzać, jak to ze swymi ofiarami czynili arcykapłani Starego Przymierza.

Czytanie z Listu do Hebrajczyków


Bracia:
Mając arcykapłana wielkiego, który przeszedł przez niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmy mocno w wyznawaniu wiary. Nie takiego bowiem mamy arcykapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz doświadczonego we wszystkim na nasze podobieństwo, z wyjątkiem grzechu. Przybliżmy się więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy otrzymali miłosierdzie i znaleźli łaskę w stosownej chwili.
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Mk 10,45) [c1]Aklamacja:[/c1] Alleluja, alleluja, alleluja.


Syn Człowieczy przyszedł, żeby służyć


i dać swoje życie na okup za wielu. [c1]Aklamacja:[/c1] Alleluja, alleluja, alleluja.
EWANGELIA (dłuższa, Mk 10,35-45)
Niegodna apostołów prośba Jakuba i Jana, by mogli zajmować zaszczytne miejsca w królestwie Bożym, staje się dla Jezusa okazją do zapowiedzi Jego męki i śmierci. Zarówno chrzest, jak i kielich, były w Starym Testamencie symbolami cierpienia. Mówiąc o przyjęciu chrztu i piciu kielicha, Jezus zapowiada cierpienie, które miało spotkać nie tylko Jego samego, ale także apostołów.

Słowa Ewangelii według świętego Marka


Jakub i Jan, synowie Zebedeusza, zbliżyli się do Jezusa i rzekli: «Nauczycielu, chcemy, żebyś nam uczynił to, o co Cię poprosimy».
On ich zapytał: «Co chcecie, żebym wam uczynił?».
Rzekli Mu: «Użycz nam, żebyśmy w Twojej chwale siedzieli jeden po prawej, drugi po lewej Twojej stronie».
Jezus im odparł: «Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić, albo przyjąć chrzest, którym Ja mam być ochrzczony?».
Odpowiedzieli Mu: «Możemy».
Lecz Jezus rzekł do nich: «Kielich, który Ja mam pić, pić będziecie; i chrzest, który Ja mam przyjąć, wy również przyjmiecie. Nie do Mnie jednak należy dać miejsce po mojej stronie prawej lub lewej, ale dostanie się ono tym, dla których zostało przygotowane».
Gdy dziesięciu to usłyszało, poczęli oburzać się na Jakuba i Jana. A Jezus przywołał ich do siebie i rzekł do nich:
«Wiecie, że ci, którzy uchodzą za władców narodów, uciskają je, a ich wielcy dają im odczuć swą władzę. Nie tak będzie między wami. Lecz kto by między wami chciał się stać wielki, niech będzie sługą waszym. A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem wszystkich. Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu».