Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXIV NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 44 (13 września 2009)

Liturgia słowa


Życie chrześcijanina jest kroczeniem za Chrystusem, który nie tylko został obdarzony chwałą, ale także naznaczony cierpieniem. Kto idzie za Nim, doświadcza szczęścia, ale także spotyka się z cierpieniem. Przystępując do sprawowania Najświętszej Ofiary, przedłóżmy Bogu wszystko: dobro, które nas spotyka i zło, którego doświadczamy.

PIERWSZE CZYTANIE (Iz 50,5-9a)
Na kilka wieków przed Chrystusem prorok Izajasz przepowiadał nadejście Sługi Bożego, który – choć dozna niesprawiedliwego cierpienia – zrealizuje Boży plan zbawienia. Przepowiednia ta zrealizowała się w Chrystusie, który przez swą mękę, śmierć i zmartwychwstanie, dokonał dzieła zbawienia.

Czytanie z Księgi proroka Izajasza


Pan Bóg otworzył mi ucho, a ja się nie oparłem ani się cofnąłem. Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem.
Pan Bóg mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam. Blisko jest Ten, który mnie uniewinni. Kto się odważy toczyć spór ze mną? Wystąpmy razem! Kto jest moim oskarżycielem? Niech się zbliży do mnie! Oto Pan Bóg mnie wspomaga! Któż mnie potępi?
PSALM (Ps 116A,1-2.3-4.5-6.8-9)
Psalmista w godzinie cierpienia i prześladowań całą swą ufność kieruje ku Bogu. Od Niego pochodzi pociecha i wybawienie. Módlmy się i my słowami psalmu ufności, abyśmy w trudnych doświadczeniach przylgnęli do Pana.
[c1]Refren:[/c1] W krainie życia będę widział Boga. [c1]lub:[/c1] Alleluja. Miłuję Pana, albowiem usłyszał [c1]*[/c1] głos mego błagania, bo skłonił ku mnie swe ucho [c1]*[/c1] w dniu, w którym wołałem. [c1]Ref.[/c1] Oplotły mnie więzy śmierci, dosięgły mnie pęta otchłani, [c1]*[/c1] ogarnął mnie strach i udręka. Ale wezwałem imienia Pana: [c1]*[/c1] «O Panie, ratuj me życie!» [c1]Ref.[/c1] Pan jest łaskawy i sprawiedliwy, [c1]*[/c1] Bóg nasz jest miłosierny. Pan strzeże ludzi prostego serca: [c1]*[/c1] byłem w niewoli, a On mnie wybawił. [c1]Ref.[/c1] Uchronił bowiem moją duszę od śmierci, [c1]*[/c1] Oczy moje od łez, nogi od upadku. Będę chodził w obecności Pana [c1]*[/c1] w krainie żyjących. [c1]Ref.[/c1]
DRUGIE CZYTANIE (Jk 2,14-19)
Apostoł Jakub uświadamia adresatom listu, że wiara w Boga nie polega jedynie na uznaniu Jego istnienia, ale na uczynkach, które są zewnętrznym świadectwem wiary. Dobre czyny, miłosierdzie, hojność w obdarzaniu ubogich i pomoc potrzebującym nie są dodatkiem do wiary, ale jej integralną częścią.

Czytanie z Listu świętego Jakuba Apostoła


Jaki z tego pożytek, bracia moi, skoro ktoś będzie utrzymywał, że wierzy, a nie będzie spełniał uczynków? Czy sama wiara zdoła go zbawić? Jeśli na przykład brat lub siostra nie mają odzienia lub brak im codziennego chleba, a ktoś z was powie im: «Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie do syta», a nie dacie im tego, czego koniecznie potrzebują dla ciała, to na co się to przyda?
Tak też i wiara, jeśli nie byłaby połączona z uczynkami, martwa jest sama w sobie. Ale może ktoś powiedzieć: Ty masz wiarę, a ja spełniam uczynki. Pokaż mi wiarę swoją bez uczynków, to ja ci pokażę wiarę ze swoich uczynków. Wierzysz, że jest jeden Bóg? Słusznie czynisz, lecz także i złe duchy wierzą i drżą.
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Ga 6,14) [c1]Aklamacja:[/c1] Alleluja, alleluja, alleluja.


Nie daj Boże, bym się miał chlubić


z czego innego, jak tylko z Krzyża Chrystusa,


dzięki któremu świat stał się ukrzyżowany


dla mnie, a ja dla świata. [c1]Aklamacja:[/c1] Alleluja, alleluja, alleluja.
EWANGELIA (Mk 8,27-35)
Ewangelista Marek rysuje przed nami scenę, w której Jezus potwierdza uczniom prawdę, iż On jest oczekiwanym przez Żydów Mesjaszem. Jego wizja mesjańskiego posłannictwa odbiega jednak od utartych przekonań: Żydzi spodziewali się politycznego wyzwoliciela z niewoli Rzymian, tymczasem Jezus wyzwala z niewoli grzechu i śmierci. Więcej: Jezus jest Mesjaszem, który będzie cierpiał, a nie budował pełne splendoru królestwo polityczne. Ponieważ Izraelici nie są jeszcze gotowi na przyjęcie tej prawdy, Jezus zakazuje ją rozgłaszać.

Słowa Ewangelii według świętego Marka


Jezus udał się ze swoimi uczniami do wiosek pod Cezareą Filipową. W drodze pytał uczniów: «Za kogo uważają Mnie ludzie?»
Oni Mu odpowiedzieli: «Za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za jednego z proroków».
On ich zapytał: «A wy za kogo Mnie uważacie?»
Odpowiedział Mu Piotr: «Ty jesteś Mesjasz». Wtedy surowo im przykazał, żeby nikomu o Nim nie mówili.
I zaczął ich pouczać, że Syn Człowieczy musi wiele cierpieć, że będzie odrzucony przez starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; że będzie zabity, ale po trzech dniach zmartwychwstanie. A mówił zupełnie otwarcie te słowa.
Wtedy Piotr wziął Go na bok i zaczął Go upominać. Lecz On obrócił się i patrząc na swych uczniów, zgromił Piotra słowami: «Zejdź Mi z oczu, szatanie, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie».
Potem przywołał do siebie tłum razem ze swoimi uczniami i rzekł im: «Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, ten je zachowa».