Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XVII NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 36 (26 lipca 2009)

Liturgia słowa


Eucharystia jest sakramentem spotkania z Chrystusem, który karmi nas swoim słowem i Ciałem. Kto przyjmuje słowo Boże i karmi się chlebem eucharystycznym, buduje swą więź z Chrystusem. Do podtrzymania życia fizycznego potrzebujemy pokarmu materialnego. Do rozwoju życia duchowego potrzebujemy duchowego pokarmu, którym jest Eucharystia. Otwórzmy więc swe serca i wyraźmy gotowość spotkania z Tym, który pragnie umocnić nas swym pokarmem na rozpoczynający się tydzień.

PIERWSZE CZYTANIE (2Krl 4,42-44)
Na kilka wieków przed Chrystusem, Bóg – poprzez proroka Elizeusza – w cudowny sposób nakarmił rzesze ludzi niewielką ilością chleba. Wydarzenie to było zapowiedzią cudownego rozmnożenia chleba przez Chrystusa, a także pośrednio zapowiedzią Eucharystii, w której uczestniczymy.

Czytanie z Drugiej Księgi Królewskiej


Pewien człowiek przyszedł z Baal-Szalisza, przynosząc mężowi Bożemu, Elizeuszowi, chleba z pierwocin, dziesięć chlebów jęczmiennych i świeżego zboża w worku. On zaś rozkazał: «Podaj ludziom i niech jedzą». Lecz sługa jego odrzekł: «Jakże to rozdzielę między stu ludzi?»
A on odpowiedział: «Podaj ludziom i niech jedzą, bo tak mówi Pan: „Nasycą się i pozostawią resztki”». Położył więc to przed nimi, a ci jedli i pozostawili resztki, według słowa Pańskiego.

PSALM (Ps 145,10-11.15-16.17-18)
Wraz z psalmistą wychwalajmy Boga za pokarm, którym karmi swoich wiernych. Bóg troszczy się o wszystkie swoje dzieci i Jemu należy się wdzięczność za obfite dary Jego miłości.

Refren: Otwierasz rękę, karmisz nas do syta.

Niechaj Cię wielbią, Panie, wszystkie Twoje dzieła *
i niech Cię błogosławią Twoi święci.
Niech mówią o chwale Twojego królestwa *
i niech głoszą Twoją potęgę. 

Oczy wszystkich zwracają się ku Tobie, *
a Ty karmisz ich we właściwym czasie.
Ty otwierasz swą rękę *
i karmisz do syta wszystko, co żyje.

Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach *
i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.
Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają, *
wszystkich wzywających Go szczerze.

DRUGIE CZYTANIE (Ef 4,1-6)
Święty Paweł wzywa nas, jak niegdyś wzywał mieszkańców Efezu, do wzajemnej miłości, szacunku i pokoju. Chrześcijanie winni trwać w jedności, gdyż przyjęli jeden chrzest i wyznają jedną wiarę w Jezusa Chrystusa, Pana i Zbawiciela.

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Efezjan


Bracia:
Zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, jakim zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości. Usiłujcie zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój.
Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani w jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który jest i działa ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Łk 7,16)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Wielki prorok powstał między nami
i Bóg nawiedził lud swój.
Aklamacja:
Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (J 6,1-15)
Cudowne rozmnożenie chleba, którego Jezus dokonał na pustkowiu, by nakarmić zgłodniały tłum, jest nie tylko wyrazem Jego troski o słuchaczy; jest także zapowiedzią Eucharystii – duchowego pokarmu, który daje życie wieczne. Również i dziś Pan zastawia nam stół pokarmem, który umacnia naszą wiarę i zbliża ku Bogu. Z wdzięcznością serca przyjmijmy więc dar Eucharystii.

Słowa Ewangelii według świętego Jana


Jezus udał się za Jezioro Galilejskie, czyli Tyberiadzkie. Szedł za Nim wielki tłum, bo widziano znaki, jakie czynił na tych, którzy chorowali. Jezus wszedł na wzgórze i usiadł tam ze swoimi uczniami. A zbliżało się święto żydowskie, Pascha.
Kiedy więc Jezus podniósł oczy i ujrzał, że liczne tłumy schodzą do Niego, rzekł do Filipa: «Skąd kupimy chleba, aby oni się posilili?». A mówił to, wystawiając go na próbę. Wiedział bowiem, co miał czynić.
Odpowiedział Mu Filip: «Za dwieście denarów nie wystarczy chleba, aby każdy z nich mógł choć trochę otrzymać».
Jeden z uczniów Jego, Andrzej, brat Szymona Piotra, rzekł do Niego: «Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz cóż to jest dla tak wielu?».
Jezus zatem rzekł: «Każcie ludziom usiąść». A w miejscu tym było wiele trawy. Usiedli więc mężczyźni, a liczba ich dochodziła do pięciu tysięcy.
Jezus więc wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym; podobnie uczynił i z rybami, rozdając tyle, ile kto chciał. A gdy się nasycili, rzekł do uczniów: «Zbierzcie pozostałe ułomki, aby nic nie zginęło». Zebrali więc i ułomkami z pięciu chlebów jęczmiennych, które zostały po spożywających, napełnili dwanaście koszów.
A kiedy ci ludzie spostrzegli, jaki cud uczynił Jezus, mówili: «Ten prawdziwie jest prorokiem, który miał przyjść na świat».
Gdy więc Jezus poznał, że mieli przyjść i porwać Go, aby Go obwołać królem, sam usunął się znów na górę.