Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

IV NIEDZIELA WIELKANOCNA Rok B (biały) Nr 23 (3 maja 2009)

Katecheza

ŚW. PAWEŁ – APOSTOŁ MODLITWY


Z Listów św. Pawła Apostoła oraz z opisu jego podróży misyjnych wynika, że miał on dość gwałtowny charakter i był człowiekiem czynu. Źródłem jego niespotykanej energii i całkowitego zaangażowania był Ten, którego spotkał na drodze do Damaszku – Jezus Chrystus. Chcąc jak najdobitniej oddać w słowach charakter związku św. Pawła z osobą Jezusa, można by się posłużyć wyrazem „obsesja”. Chrystus zawładnął apostołem i stał się jego jedyną motywacją i sensem życia. W pewien sposób wyróżnił go i zarezerwował wyłącznie dla siebie, mówiąc: „Wybrałem sobie ciebie za narzędzie. Zaniesiesz imię moje do pogan i królów, i do synów Izraela. I pokażę ci, jak wiele będziesz musiał wycierpieć dla mego imienia” (por. Dz 9, 15-16). Chrystus stał się dla św. Pawła „wszystkim” do tego stopnia, że uwielbiał on Boga także za upokorzenia, które go spotykały z powodu Jezusa. Ale wbrew problemom stać było Pawła jeszcze na to, by „śpiewać” o Chrystusie w swoich Listach (hymny). W tym miejscu dotykamy tajemnicy duchowego i apostolskiego dynamizmu apostoła, jaką była jego modlitwa. Św. Paweł był człowiekiem głębokiej, mistycznej kontemplacji, która prowadziła go do nadludzkiej wprost działalności. Modlitwą przenikał słowa, czyny i relacje z innymi osobami. Sam modlił się nieustannie i innych gorąco do tego zachęcał. Wiele ważnych wydarzeń miało miejsce wówczas, gdy Paweł trwał na modlitwie, np. spotkanie z Ananiaszem czy uwolnienie z więzienia. Jego modlitwa karmiła się nadzwyczajnymi przeżyciami, do jakich można zaliczyć spotkanie z Chrystusem pod Damaszkiem czy „porwanie do trzeciego nieba” (por. 2 Kor 12, 2-7). Ale z pewnością podstawowym pokarmem duchowym apostoła była Eucharystia. To dzięki niej „wrastał” w Chrystusa i w Jego Mistyczne Ciało: „Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czyż nie jest udziałem we Krwi Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest udziałem w Ciele Chrystusa?” (1 Kor 10, 16). Eucharystia, jako komunikowanie życia Bożego, jednoczyła go z Bogiem i z wszystkimi wyznawcami Chrystusa. Była źródłem nadprzyrodzonej miłości Boga i bliźniego. Celebrowana i przeżywana prowadziła apostoła do wewnętrznego ogołocenia i całkowitego poświęcenia się dziełu zbawienia. To dzięki zanurzeniu w modlitwie św. Paweł mógł ofiarować całe swe życie Chrystusowi, do Którego biegł z całych sił, by na koniec otrzymać wieniec chwały.

ks. Krzysztof Burski, paulista