Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

II NIEDZIELA WIELKANOCNA - Miłosierdzia Bożego Rok B (biały) Nr 21 (19 kwietnia 2009)

Katecheza

Święty Paweł – świadek miłosierdzia


Ustanowienie Roku Św. Pawła jest wspaniałą okazją do tego, by przyjrzeć się postaci Apostoła Narodów, w którego postawie i działaniu można odnaleźć wiele wskazówek mogących nam pomóc w codziennym życiu wiary. Jedną z nich jest praktykowanie miłosierdzia.
Idea miłosierdzia Bożego znajduje się u podstaw całej refleksji teologicznej św. Pawła. Apostoł wręcz namacalnie go doświadczył, gdy w drodze do Damaszku objawił mu się Jezus i uczynił go swoim sługą (por. Dz 9, 1-19). W Listach Paweł pisze, że Bóg swoją łaską wybrał go jeszcze w łonie matki i objawił mu swojego Syna po to, aby głosił on Jego Ewangelię narodom (por. Ga 1, 15-16). Tym samym Paweł wyraża przekonanie, że u podstaw każdego powołania kryje się ogrom Bożego miłosierdzia i niczym przez człowieka nie zasłużona łaska Boża.
Dla św. Pawła Bóg jest „Ojcem miłosierdzia” (2 Kor 1, 3), gdyż jest jego początkiem i źródłem. W nauczaniu fundamentalne miejsce zajmuje myśl, według której wszyscy zgrzeszyli i zasługują na potępienie (Rz 6, 23). Jeśli ktoś dostępuje zbawienia, to dzieje się tak tylko dlatego, że Bóg jest „bogaty w miłosierdzie” (Ef 2, 4) i w Chrystusie otworzył człowiekowi drogę do życia wiecznego.
Paweł przyznaje, że dostąpił miłosierdzia po to, aby w nim pierwszym „Jezus Chrystus pokazał całą wielkoduszność jako przykład dla tych, którzy w Niego wierzyć będą dla życia wiecznego” (1 Tm 1, 16). Tak więc skoro Bóg okazał swoje miłosierdzie takiemu prześladowcy jak Szaweł, może w podobny sposób postąpić z kimkolwiek.
Przyjmując okazane mu miłosierdzie, Paweł dzieli się nim z innymi. Pisze do braci, że „nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany” (Rz 5, 5). Ośmiela się prosić ich „przez miłosierdzie Boże”, aby podobnie jak on dali „ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną” jako wyraz „rozumnej służby Bożej” (Rz 12, 1).
Chrześcijańskie miłosierdzie wyraża się wzajemnym przebaczeniem (Ef 4, 32), powstrzymywaniem się od sądzenia bliźnich (1 Kor 4, 5), cierpliwym znoszeniem upokorzeń i wspaniałomyślnym darowaniem win (por. 2 Kor 2, 10). Znamiennym wyrazem miłosierdzia ze strony apostoła jest zbiórka ofiar dla ubogich. Wiąże on potrzebę charytatywności z postawą Chrystusa, który będąc bogatym, stał się w pełni solidarny z ubogimi (2 Kor 8, 9).
Postawa miłosierdzia jest fundamentem chrześcijańskiego powołania. Warto o tym pamiętać, abyśmy naśladując św. Pawła sami stali się świadkami miłosierdzia w naszych czasach.

ks. Krzysztof Burski, paulista