Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

II NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU Rok B (fioletowy) Nr 11 (8 marca 2009)

Liturgia słowa

Jezus Chrystus obecny jest w Eucharystii. To właśnie tutaj możemy Go spotkać i usłyszeć Jego słowo. Słuchanie jest właściwą postawą chrześcijanina. Nie oznacza ona jedynie zewnętrznego przyjęcia słów i ich intelektualnego zrozumienia, lecz wyraża się najpełniej w posłuszeństwie, które ogarnia i kształtuje całe życie człowieka.

PIERWSZE CZYTANIE (Rdz 22, 1-2. 9-13. 15-18)

Abraham był człowiekiem, który umiał słuchać Boga. Okazał pełne posłuszeństwo, mimo iż słowo Pana postawiło go wobec sprzeczności, której nie sposób zrozumieć: oto miał złożyć w ofierze jedynego syna, który został mu dany jako wypełnienie Bożej obietnicy. Abraham wszedł w tę sprzeczność z całkowitym zaufaniem, gdyż wiedział, że Bóg jest Bogiem, a Jego tajemnice są niepojęte.

Czytanie z Księgi Rodzaju

Bóg wystawił Abrahama na próbę. Rzekł do niego: «Abrahamie!» A gdy on odpowiedział: «Oto jestem», powiedział: «Weź twego syna jedynego, którego miłujesz, Izaaka, idź do kraju Moria i tam złóż go w ofierze na jednym z pagórków, jaki ci wskażę».
A gdy przyszedł na to miejsce, które Bóg wskazał, Abraham zbudował tam ołtarz, ułożył na nim drwa i związawszy syna swego Izaaka położył go na tych drwach na ołtarzu.
Potem Abraham sięgnął ręką po nóż, aby zabić swego syna.
Ale wtedy anioł Pana zawołał na niego z nieba i rzekł: «Abrahamie, Abrahamie!»
A on rzekł: «Oto jestem».
Powiedział mu: «Nie podnoś ręki na chłopca i nie czyń mu nic złego! Teraz poznałem, że boisz się Boga, bo nie odmówiłeś Mi nawet twego jedynego syna».
Abraham, obejrzawszy się poza siebie, spostrzegł barana uwikłanego w zaroślach. Poszedł więc, wziął barana i złożył w ofierze całopalnej zamiast swego syna.
Po czym anioł Pana przemówił głośno z nieba do Abrahama po raz drugi: «Przysięgam na siebie, mówi Pan, że ponieważ uczyniłeś to i nie szczędziłeś syna twego jedynego, będę ci błogosławił i dam ci potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie i jak ziarnka piasku na wybrzeżu morza; potomkowie twoi zdobędą warownie twych nieprzyjaciół. Wszystkie ludy ziemi będą sobie życzyć szczęścia na wzór twego potomstwa, dlatego że usłuchałeś mego rozkazu».

PSALM (Ps 116B, 10 i 15. 16-17. 18-19)

Nawet wtedy ufałem, gdy mówiłem: jestem w wielkim ucisku – słowa Psalmu 116. są ilustracją postawy Abrahama, który przede wszystkim ufał Bogu, dlatego żadna sytuacja nie potrafiła załamać w nim wiary i zwyciężyć go. Uczmy się i my takiej ufności, aby Bóg był dla nas zawsze najważniejszy.

Refren: W krainie życia będę widział Boga.

Nawet wtedy ufałem, gdy mówiłem: *
«Jestem w wielkim ucisku».
Cenna jest w oczach Pana *
śmierć świętych Jego. Ref.

O Panie, jestem Twoim sługą, *
jam sługa Twój, syn Twej służebnicy.
Ty rozerwałeś moje kajdany,
Tobie złożę ofiarę pochwalną *
i wezwę imienia Pana. Ref.

Wypełnię me śluby dla Pana *
przed całym Jego ludem.
W dziedzińcach Pańskiego domu, *
pośrodku ciebie, Jeruzalem. Ref.

DRUGIE CZYTANIE (Rz 8, 31b-34)

Niepojęta jest miłość Boga. Ofiara, której Abraham był jedynie zapowiedzią, dokonała się naprawdę. Ojciec nie oszczędził własnego Syna, lecz wydał Go za nas, a Syn nie zawahał się, lecz okazał pełne posłuszeństwo Ojcu. Tajemnica poświęcenia Ojca i posłuszeństwa Syna spotkały się w ofierze dokonanej dla naszego zbawienia. Dzięki niej zostaliśmy obdarowani nie tylko czymś wielkim, ale dosłownie – wszystkim.

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:
Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam? On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał, jakże miałby nam wraz z Nim i wszystkiego nie darować? Któż może wystąpić z oskarżeniem przeciw tym, których Bóg wybrał? Czyż Bóg, który usprawiedliwia? Któż może wydać wyrok potępienia? Czy Chrystus Jezus, który poniósł za nas śmierć, co więcej – zmartwychwstał, siedzi po prawicy Boga i przyczynia się za nami?

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Por. Mt 17, 7)

Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.
Z obłoku świetlanego odezwał się głos Ojca:
«To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie».
Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.

EWANGELIA (Mk 9, 2-10)

Podczas przemienienia na górze Tabor Ojciec ukazuje, kim naprawdę jest Ten, który złoży za nas ofiarę na krzyżu: To jest mój Syn umiłowany. Światło Taboru rozjaśnia tajemnicę Boga, ale pełne objawienie dokona się dopiero w świetle Zmartwychwstania. Uczestnicząc w wydarzeniach na górze Przemienienia, uczniowie stoją przestraszeni i zmieszani. Wobec niepojętej tajemnicy Boga mogą jedynie zamilknąć i oczekiwać dalszego prowadzenia przez Boże słowo.

Słowa Ewangelii według świętego Marka

Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam przemienił się wobec nich. Jego odzienie stało się lśniąco białe tak, jak żaden wytwórca sukna na ziemi wybielić nie zdoła. I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z Jezusem.
Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy; postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Nie wiedział bowiem, co należy mówić, tak byli przestraszeni.
I zjawił się obłok, osłaniający ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie». I zaraz potem, gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli przy sobie, tylko samego Jezusa.
A gdy schodzili z góry, przykazał im, aby nikomu nie rozpowiadali o tym, co widzieli, zanim Syn Człowieczy nie powstanie z martwych. Zachowali to polecenie, rozprawiając tylko między sobą, co znaczy powstać z martwych.