Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH Rok A (biały) Nr 52 (1 listopada 2008)

Katecheza

WIERZĘ W ŚWIĘTYCH OBCOWANIE

Społeczność uczniów Chrystusa znajduje się na ziemi, w niebie i w czyśćcu. Mówi się o ziemskim Kościele pielgrzymującym, czyli Kościele w drodze (dawniej mówiono – walczącym), Kościele triumfującym, zbawionym, czyli – niebieskim i Kościele oczyszczającym się, czyli cierpiącym w czyśćcu. Między tymi trzema kręgami wiernych istnieje egzystencjalna, osobowa więź, komunikacja zwana świętych obcowaniem.
Kościół pielgrzymujący na ziemi spogląda z nadzieją na Kościół zbawionych w niebie. Bierze z nich wzór, stara się ich naśladować w miłowaniu Boga i ludzi. Prosi także swoich niebieskich przyjaciół o wstawiennictwo przed Bogiem w różnorakich potrzebach. Szczególną więź zachowuje Kościół ziemski z Maryją, Królową Wszystkich Świętych i Matką Kościoła. Naśladuje Ją w wierze, nadziei i miłości. Przez Nią także wyprasza sobie pomoc Bożą w trudach ziemskiego życia.
Z Objawienia wiemy, że Kościół niebieski jest bardzo liczny. Apostoł Jan w wizji proroczej wyraził to w słowach: I ujrzałem wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy (Ap 7, 9). Kościół niebieski to byli mieszkańcy ziemi, którzy przyszli z wielkiego ucisku (Ap 7, 14). Ziemia jest faktycznie miejscem ucisku – miejscem, gdzie przygniata nas tyle spraw. Święty Jan podaje też bardzo ważny szczegół dotyczący przejścia zbawionych z ziemi do nieba: I opłukali swe szaty, i w krwi Baranka wybielili je (Ap 7, 14). Zbawieni wybielili splamione grzechem szaty duszy we krwi Chrystusa. Przyjęli więc Jego oczyszczające miłosierdzie, przyjęli Boży dar zbawienia.
Kościół ziemski trwa także w łączności z Kościołem oczyszczającym się w czyśćcu. Ta więź jest również nadprzyrodzona i wyraża się przede wszystkim w modlitwie za zmarłych. W każdej Mszy świętej Kościół ziemski prosi o oczyszczenie z grzechów i dar szczęśliwości wiecznej dla tych, którzy umarli w Chrystusie. Szczególną modlitwą obdarza ich w Dzień Zaduszny, zwany w liturgii Wspomnieniem Wszystkich Wiernych Zmarłych. Właśnie wtedy naszą modlitwą ogarniamy ich wszystkich oczekujących na pełnię zbawienia. Z ziemi, na której i oni kiedyś żyli, ślemy im naszą braterską i siostrzaną pomoc modlitewną, wiedząc, że oni sami nie mogą już sobie pomóc.

bp Ignacy Dec