Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXVI NIEDZIELA ZWYKŁA Rok A (zielony) Nr 47 (28 września 2008)

Liturgia słowa


Dla Boga nie liczą się deklaracje, ale czyny. Nie to jest ważne, co Bogu obiecaliśmy, ale to, czegośmy dotrzymali. Każda Eucharystia rozpoczyna się od rachunku sumienia, aktu pokuty i prośby do Boga o miłosierdzie. Akty te wymagają kontynuacji w życiu, tzn. naszego opamiętania się i nawrócenia.

PIERWSZE CZYTANIE
(Ez 18, 25-28)
Nikt z nas nie jest pewien swojej przyszłości. Grzesznik może się nawrócić, a sprawiedliwy odstąpić od swojej sprawiedliwości. Dopóki żyjemy, wszystko jest możliwe – i grzech, i nawrócenie. Przyszłość jest skarbem, który nosimy w glinianych naczyniach.

Czytanie z Księgi proroka Ezechiela


To mówi Pan Bóg:
«Wy mówicie: „Sposób postępowania Pana nie jest słuszny”. Słuchaj jednakże, domu Izraela: Czy mój sposób postępowania jest niesłuszny, czy raczej wasze postępowanie jest przewrotne? Jeśli sprawiedliwy odstąpił od sprawiedliwości, dopuszczał się grzechu i umarł, to umarł z powodu grzechów, które popełnił.
A jeśli bezbożny odstąpi od bezbożności, której się oddawał, i postępuje według prawa i sprawiedliwości, to zachowa duszę swoją przy życiu. Zastanowił się i odstąpił od wszystkich swoich grzechów, które popełniał, i dlatego na pewno żyć będzie, a nie umrze».
PSALM (Ps 25, 4-5. 6-7. 8-9)
Możemy – i powinniśmy – żałować oraz pokutować za grzechy przeszłości, ale tego, co było, nie możemy już zmienić. Przeszłość należy tylko do Boga. Jedynie On może ją oczyścić w swoim nieskończonym miłosierdziu, które oznacza zapomnienie.
[c1]Refren:[/c1] Wspomnij, o Panie, na swe miłosierdzie. Daj mi poznać Twoje drogi, Panie, [c1]*[/c1] naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami. Prowadź mnie w prawdzie według Twych pouczeń, [c1]*[/c1] Boże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję. [c1]Ref.[/c1] Wspomnij na swoje miłosierdzie, Panie, [c1]*[/c1] na swoją miłość, która trwa od wieków. Nie pamiętaj mi grzechów i win mej młodości, [c1]†[/c1] lecz o mnie pamiętaj w swoim miłosierdziu, [c1]*[/c1] ze względu na dobroć Twą, Panie. [c1]Ref.[/c1] Dobry jest Pan i prawy, [c1]*[/c1] dlatego wskazuje drogę grzesznikom. Pomaga pokornym czynić dobrze, [c1]*[/c1] uczy pokornych dróg swoich. [c1]Ref.[/c1]
DRUGIE CZYTANIE (dłuższe, Flp 2, 1-11)
Chrześcijaństwo nie jest myśleniem o sobie, lecz o innych, nie o własnych sprawach, lecz o tym, co służy dobru wspólnemu. Święty Paweł wzywa Filipian do jednomyślności. Tylko w ten sposób uniknie się niezdrowego współzawodnictwa, które wynosi jednych ponad drugich. Naszym wzorem jest Chrystus, który uniżył samego siebie i przyjął postać sługi.

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Filipian


Bracia:
Jeśli jest jakieś napomnienie w Chrystusie, jeśli jakaś moc przekonująca Miłości, jeśli jakiś udział w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie, dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego, a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie. Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich.
Niech was ożywia to dążenie, które było w Chrystusie Jezusie.

On, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi. A w tym co zewnętrzne, uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg wywyższył Go nad wszystko i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych, i aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (J 10, 27) [c1]Aklamacja:[/c1] Alleluja, alleluja, alleluja.


Moje owce słuchają mojego głosu,


Ja znam je, a one idą za Mną. [c1]Aklamacja:[/c1] Alleluja, alleluja, alleluja.
EWANGELIA (Mt 21, 28-32)
Celnicy i nierządnice to w rozumieniu Izraelitów dwie kategorie ludzi najbardziej grzesznych, a przez to najbardziej pogardzanych. Jezus stawia nam ich za wzór. Nie dlatego, że grzeszyli bardziej niż inni, ale dlatego, że prędzej niż inni zrozumieli, iż potrzebują nawrócenia. Dlatego to właśnie oni, a nie ci, którzy uważają się za sprawiedliwych, wejdą pierwsi do królestwa niebieskiego.

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza


Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu:
«Co myślicie? Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego i rzekł: „Dziecko, idź dzisiaj i pracuj w winnicy”. Ten odpowiedział: „Idę, Panie”, lecz nie poszedł. Zwrócił się do drugiego i to samo powiedział. Ten odparł: „Nie chcę”. Później jednak opamiętał się i poszedł. Któryż z tych dwóch spełnił wolę ojca?».
Mówią Mu: «Ten drugi».
Wtedy Jezus rzekł do nich: «Zaprawdę powiadam wam: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego. Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, a wyście mu nie uwierzyli. Celnicy zaś i nierządnice uwierzyli mu. Wy patrzyliście na to, ale nawet później nie opamiętaliście się, żeby mu uwierzyć».