Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXIII NIEDZIELA ZWYKŁA Rok A (zielony) Nr 44 (7 września 2008)

Wprowadzenie do liturgii

MIŁOŚĆ BRATERSKA

Co zwykle czynimy, gdy nasz brat zgrzeszy? Najczęściej albo w ogóle nie reagujemy, albo rozpowiadamy o tym dookoła, nie mówiąc jednak ani słowa samemu winowajcy. Tymczasem Ewangelia domaga się, aby przede wszystkim to jemu powiedzieć o tym – sam na sam, bez świadków. Dopiero gdy ten nie usłucha upomnienia, Jezus nakazuje: Weź ze sobą jeszcze jednego albo dwóch, by Cię wsparli. Również i w tym wypadku Jezusowi zależy na oświeceniu grzesznika, a nie na jego pognębieniu.
Jeśli bliźni nie posłucha nas i wobec świadków, a jego wina jest poważna, to sprawę trzeba przedstawić wspólnocie, czyli Kościołowi. Pamiętajmy jednak, że nawet wówczas nie należy rozpowiadać o jego winie. Miłość braterska nie dopuszcza plotkowania i krytykowania, gdyż to zamyka drogę do przebaczenia.
Ewangeliczny sposób rozwiązywania trudnych spraw dotyczących bliźniego wymaga odwagi, na którą nie zawsze umiemy się zdobyć. Zazwyczaj nurtują nas wątpliwości: Czy w ogóle możliwe jest porozumienie ze współbratem? Czy się go nie zrani, nie zirytuje, nie sprowokuje jego gniewu, nie pogorszy kontaktu z nim? Przecież może nam odpowiedzieć: Zajmij się swoimi sprawami. Dlatego zwykle wybieramy drogę łatwiejszą, nacechowaną gadulstwem i brakiem odpowiedzialności za dobro duchowe bliźniego, choć Chrystus uczy nas czegoś zupełnie innego.

abp Marian Gołębiewski

„Gdy twój brat zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy”.
(Mt 18, 15)