Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XX NIEDZIELA ZWYKŁA Rok A (zielony) Nr 41 (17 sierpnia 2008)

Katecheza

WIARA, KTÓRA ZBAWIA

W dzisiejszej liturgii przykładem wiary jest kobieta kananejska, znana też jako Syrofenicjanka, która uporczywie prosiła Chrystusa o łaskę zdrowia dla swojej córki dręczonej przez złego ducha. O takiej wierze, która wybawia człowieka z mocy zła, często czytamy na kartach Nowego Testamentu. Zapytajmy zatem, jak to się dzieje, że wiara może zbawiać i zbawia.
Wiara jest czymś niezwykłym. Daje człowiekowi udział w życiu samego Boga. Najprostsza definicja katechizmowa mówi, że jest ona uznaniem za prawdziwe tego wszystkiego, co Bóg objawia. Przyznajmy jednak, że zanim uzna się prawdę Bożego słowa, trzeba w ogóle uwierzyć, że Bóg istnieje, że On jest Stwórcą świata i Ojcem człowieka. Uświadamia nam to autor Listu do Hebrajczyków: przystępujący do Boga musi uwierzyć, że Bóg jest i że wynagradza tych, którzy Go szukają (Hbr 11, 6).
Pierwszym warunkiem łask otrzymywanych dzięki wierze jest więc odnalezienie drogi do Boga. Bóg tej drogi przed nikim nie zamyka. Nikt też nie może się zwolnić z obowiązku jej szukania.
Uznanie istnienia Boga – tego, że On po prostu jest – nie może być wydarzeniem abstrakcyjnym, dalekim od rzeczywistości i konkretnych działań. Przyjęcie Boga jest równoznaczne z uznaniem Jego woli wyrażonej w przykazaniach, a te nie są ciężkie (por. 1 J 5, 3). Właśnie zachowywanie przykazań jest gwarancją prawdziwej wiary i miłości Boga.
Umiłowanie Boga potwierdzone przestrzeganiem Jego przykazań jest zarazem potwierdzeniem autentycznej wiary. Nie trudno więc zrozumieć Apostoła Pawła, który mówiąc o wierności chrześcijańskiemu powołaniu, stwierdza, iż ważne jest tylko zachowywanie przykazań Bożych (1 Kor 7, 19b). W rozważaniu naszej miłości do Boga na pewno nie wolno też pominąć tak przejrzystej wypowiedzi samego Jezusa Chrystusa, którą przekazał nam św. Jan w swojej ewangelii: Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy (J 14, 23).
Zbawienie jest szczęściem człowieka, jest ocaleniem go na całą wieczność. Ta szczęśliwa wieczność może zacząć się już na ziemi, jeśli naprawdę miłujemy Boga i wyrazimy tę miłość wiernością przykazaniom. Wspólnota z Bogiem, budowana na ziemi za sprawą wiary, jest drogą do zbawienia. To wiara zbawia człowieka (por. Mt 19, 25-26), ocala go (por. Mt 9, 22; Mk I5, 34; Łk 7, 50) i ratuje (por. 1 P 3, 21).

bp Jan Bernard Szlaga