Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XVI NIEDZIELA ZWYKŁA Rok A (zielony) Nr 36 (20 lipca 2008)

Katecheza

KOŚCIÓŁ ZAWSZE MŁODY [2]

Młodość Kościoła jest darem Ducha, który budzi w nim wciąż nowe energie świętości. Jej twórcza moc może zaistnieć w człowieku wierzącym tylko wówczas, gdy to, co cielesne, podporządkuje on sferze ducha. Poucza o tym św. Paweł w Liście do Galatów: Oto, czego uczę: postępujcie według ducha, a nie spełnicie pożądania ciała. Owocem zaś ducha jest miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie (Gal 5, 16).
Miłość, radość i pokój to trzy owoce życia według ducha, które charakteryzują wspólnotę wierzących, gdy jest ona poddana działaniu Ducha Świętego. Miłość charakteryzuje relacje międzyosobowe we wspólnocie. Radość wynika z doświadczenia bliskości Pana, jest owocem odkrywania Boga, który jest Miłością. Pokój to dar zmartwychwstałego Chrystusa udzielany przez Ducha Świętego uczniom gromadzącym się na modlitwie.
Następne owoce Ducha cechują poszczególne osoby, które otworzyły się na Jego działanie. Dary te są znakiem, że to Boży Duch kieruje ich postępowaniem. Na pierwszym miejscu Apostoł Paweł wymienia tu cierpliwość. Popatrzmy choćby na niego, gdy głosi Ewangelię, na innych nauczycieli wiary oraz na męczenników za wiarę. Popatrzmy także na św. Monikę błagającą o nawrócenie syna i licznych świętych walczących ze swoimi wadami i złymi skłonnościami – taka cierpliwa wytrwałość jest owocem działania Ducha Świętego, który w ten sposób odnawia młodość Kościoła.
Uprzejmość to owoc wyrażający dynamikę miłości w człowieku poddanym działaniu Ducha Świętego. W czasach terroryzmu, przemocy, kultu siły i sukcesu za wszelką cenę, w czasach upadku kultury bycia, staje się ona świadectwem ludzi wiary, którzy są solą ziemi i światłem świata. Ludzi tych wyróżnia także dobroć. Człowiek, w którym mieszka Bóg, staje się dobry, bo taki jest Bóg. Będąc stworzonym na obraz Boga i napełnionym obecnością Jego Ducha, człowiek Boży staje się obrazem Stwórcy również w pragnieniu i szukaniu dobra, w jego świadczeniu i w jego obronie.
Wierność to znak prawdziwej miłości połączonej z cnotą i darem męstwa. Wierność to także znak dojrzałej miłości. Łagodność natomiast łączy się z ofiarą i naśladowaniem Chrystusa. Jest to szczególny sposób naśladowania Mistrza z Nazaretu, który jak łagodny baranek pozwolił, by złożono Go w ofierze. I wreszcie opanowanie. To swoisty „stróż granicy” miedzy tym, co duchowe i cielesne. Ten „stróż” odważnie broni granicy i kieruje się roztropnością, a siłę czerpie od Ducha Mocy.

bp Henryk Tomasik