Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

VI NIEDZIELA WIELKANOCNA Rok A (biały) Nr 22 (27 kwietnia 2008)

Wprowadzenie do liturgii

DUCH PRAWDY

Jednym z największych ciężarów, jakie z trudem dźwiga ludzkie serce, jest samotność. Nic tak nie boli jak puste miejsce pozostawione przez kogoś, kto odszedł. Nic tak nie sprawia przykrości, jak świadomość nigdy niekończącej się rozłąki. Dlatego Jezus żegnając się ze swoimi uczniami, zapewnia: Nie zostawię was sierotami (J 14, 18). Mówi tak, ponieważ ich kocha, a kochać, to być obecnym.
Jezus pozostał z nami w Eucharystii oraz przez dar Parakleta – Ducha Świętego, którego przyjście zapowiada w dzisiejszej ewangelii. Duch Święty jednoczący Syna z Ojcem jest sprawcą naszej komunii z Bogiem. Greckie paracletos pochodzi z języka sądowego i oznacza obrońcę, adwokata, a także świadka, który zeznaje na korzyść oskarżonego. Duch Święty, którego otrzymają Apostołowie stanie się źródłem wewnętrznej mocy do dawania świadectwa Jezusowi wobec tych, którzy Go odrzucają. To ktoś niezwykle potrzebny w sporze, jaki chrześcijanin będzie musiał toczyć ze światem.

Jeśli więc uczniowie Jezusa winni być zawsze gotowi do obrony i uzasadnienia swojej nadziei i jeśli mają zachować czyste sumienie (por. 1 Pt 3, 15-16), to tylko dzięki temu, że zostali obdarowani obecnością i mocą Ducha Świętego. To On wypełniając serca Apostołów swoją radością i pokojem, uzdolni ich do życia w pełnym zjednoczeniu z Jezusem i Jego Ojcem. To On wszystkiego ich nauczy. Będzie Obrońcą i źródłem mądrości. Uzdolni wszystkich do odważnego wyznawania wiary. Stworzy z nich wspólnotę – Kościół.

ks. Zbigniew Sobolewski

„Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania”. (J 14, 15)