Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

ŚWIĘTO CHRZTU PAŃSKIEGO Rok A (biały) Nr 3 (13 stycznia 2008)

Wprowadzenie do liturgii

POCZĄTEK NOWEJ DROGI

Niedziela Chrztu Pańskiego kończy cykl świąt objawiających Jezusa Chrystusa jako Mesjasza. Pierwszą adresatką tego Objawienia była Maryja, po niej św. Józef, następnie pastuszkowie, mędrcy ze Wschodu, wreszcie wszyscy, którzy zgromadzili się na brzegu Jordanu przy Janie Chrzcicielu. Rozległ się wtedy głos z nieba: Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie (Mt 3, 17).
Bóg podczas chrztu Jezusa objawił, że jest Ojcem, Synem i Duchem Świętym, i że z miłości zesłał na ziemię swego Syna, który stał się człowiekiem. Przez wcielenie Syna Bożego ludzka natura dotknięta grzechem pierworodnym została włączona w Boską naturę. W ten sposób Syn Boży zjednoczył się z każdym człowiekiem i tak rozpoczął się proces przebóstwienia natury ludzkiej, który osiągnie swoją pełnię przy zmartwychwstaniu.
Jan udzielał chrztu nawrócenia na odpuszczenie grzechów (Mk 1, 4). Jezus będąc bez grzechu, chrztu nie potrzebował. Przyjął go jednak od Jana, aby się wypełniło Pismo. Ojcowie Kościoła uczą, że czyniąc to, Jezus uświęcił wodę i zapowiedział sakrament chrztu swoich wyznawców. Chrzest w Kościele jest sakramentem wskazującym na łączność człowieka z Chrystusem. Dzięki niemu stajemy się nowym stworzeniem, dzieckiem Bożym, ciałem Chrystusa i członkiem Kościoła. Chrzest rozpoczyna naszą drogę do pełni zjednoczenia z Bogiem.

abp Edward Ozorowski

„Oto mój Sługa, którego podtrzymuję, Wybrany mój, w którym mam upodobanie.” (Iz 42, 1)