Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

IV NIEDZIELA ADWENTU Rok A (fioletowy) Nr 60 (23 grudnia 2007)

Wprowadzenie do liturgii

ZNAK ZBAWIENIA

Pisma Starego Testamentu dają liczne świadectwa, jak ludzka małoduszność poddaje próbie wierność Boga. Historia Izraela zdaje się być historią człowieka doświadczającego obecności Boga, ale wystawiającego Go na próbę jakością swojego życia. Każdy z nas bywa takim człowiekiem, podobnie jak do każdego z nas Bóg kieruje obietnicę zbawienia.
Znak Emmanuela, czyli Boga z nami, narodzonego z Maryi Panny za sprawą Ducha Świętego, jest ostateczną odpowiedzią, którą Bóg dał człowiekowi poszukującemu zbawienia. Tymczasem obraz Boga, jaki niejednokrotnie stwarza sobie współczesny człowiek, odrzucając Objawienie zawarte w księgach Pisma Świętego, nie wytrzymuje konfrontacji ze znakiem Jezusa Chrystusa – Niemowlęcia owiniętego w pieluszki i położonego w żłobie na sianie. Bywa, następuje bolesne rozczarowanie wyrażone słowami: „A myśmy się spodziewali kogoś innego!”
Jezus Chrystus jest znakiem skierowanym do wszystkich przez Boga umiłowanych, powołanych, świętych (Rz 1, 7). Jezus Chrystus jest znakiem skierowanym do swoich. W kończącym się Adwencie aniołowie, czyli wysłannicy Pańscy, mówią więc do nas, podobnie jak do św. Józefa: „Nie lękajcie się Niemowlęcia owiniętego w pieluszki i położonego w żłobie, ponieważ z Ducha Świętego jest Ten, który narodził się z Maryi Dziewicy”.

bp gen. dyw. Tadeusz Płoski

„Józefie, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki”. (Mt 1, 20)