Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXVIII NIEDZIELA ZWYŁA Rok C (zielony) Nr 49 (14 października 2007)

Wprowadzenie do liturgii

ŚWIADECTWO WIARY

Z pozoru dzisiejsza Ewangelia o uzdrowieniu trędowatego sugeruje, że Jezusowi zależy na postawie wdzięczności, na mówieniu „dziękuję” za dobro – w tym wypadku za wielki dar zdrowia. Wdzięczność to piękna cecha ludzkiej dojrzałości. Samarytanin odznaczał się tą cechą, ale nie tylko tą. Miał w sobie jeszcze coś, co o wiele bardziej podobało się Jezusowi. Miał wiarę, która pozwoliła mu zobaczyć w Jezusie Boga.
Bariera społeczna, jaka oddzielała Samarytan od Żydów, została pokonana pokornym aktem wiary. Przystęp do zbawiającego Boga mają wszyscy, nawet „cudzoziemcy”, jeśli tylko wierzą. Doświadczył tego już pogański wódz Naaman. Gdy po zrozumiałych oporach posłuchał wreszcie izraelskiego proroka Elizeusza, cud uzdrowienia z trądu w wodach Jordanu otworzył mu także oczy duszy na jedynego i prawdziwego Boga Izraela.
W Ewangelii cudowne uzdrowienie Samarytańczyka z choroby łączy się z cudem uzdrowienia jego duszy. Czyżby taki cud zdarzał się tylko w jednym na dziesięć przypadków u ludzi doznających szczególnych łask?
„Chwalić Boga donośnym głosem”, „upaść do nóg Jezusa” i „dziękować Mu” to trzy postawy, które wzbudziły akceptację i podziw Zbawiciela. Chwała, adoracja i dziękczynienie to trzy postawy kultu, których uczymy się i które praktykujemy przez całe życie. Eucharystia jest ku temu szczególną okazją. To najlepszy czas i miejsce, by dać świadectwo wiary.

 

abp Kazimierz Nycz
Tylko jeden z dziesięciu trędowatych podziękował Jezusowi. (por. Łk 17, 15-16)