Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ NARODZENIA PAŃSKIEGO - Msza w nocy Rok A (biały) Nr 61 (25 grudnia 2001)

Katecheza


Gwiazda nad Betlejem Betlejem łączy się w historii i kulturze z narodzinami Jezusa. Pielgrzym czy turysta chce zobaczyć grotę narodzenia Zbawiciela. Maryja i Józef szukali miejsca w gospodzie, to jest w zajeździe dla karawan, ale tam już nie było miejsca, dlatego poszli do pasterskiej groty. Ubodzy ludzie chętnie zamieszkiwali w grotach, dlatego że latem dawały trochę ochłody, natomiast w okresie chłodnym i wietrznym dawały poczucie ciepła. Takie groty były zamieszkałe w Ain Karim - miejsce narodzin Jana Chrzciciela, Nazaret - grota zwiastowania. W pobliżu groty narodzenia znajdują się: grota męczenników, grota św. Hieronima i grota Mleczna, gdzie według przekazu św. Józef miał sen, aby uciekał do Egiptu. Już przy końcu I i na początku II w. miejsce narodzin Jezusa było otoczone specjalnym szacunkiem i było to miejsce kultu. Pierwsi uczniowie Jezusa, tzw. judeo-chrześcijanie szczególnie czcili trzy groty: w Betlejem - grota narodzin Jezusa, pod Kalwarią - grota Adama oraz grota znajdująca się na Górze Oliwnej - tam gdzie Jezus nauczał o rzeczach eschatologicznych. Te groty były nazywane świetlistymi. Chrystus jest Światłością świata, człowiek o własnych siłach nie może dojść do światła. Chrystus jako źródło światła, który zna ludzkie serca, dopomaga człowiekowi w dojściu do światła. W wyznaniu wiary mówimy, że Chrystus jest Światłością, który zrodził się ze Światłości. Światło, które zajaśniało nad Betlejem było symbolem przejścia z ciemności do światła. W grocie rozbłysło światło, nad miastem świeciła gwiazda. Takie były wierzenia judeo-chrześcijan. Miejsce stawało się szczególne. Skąd o tych rzeczach wiemy? Na jakiej podstawie wyciągamy takie wnioski? Ponieważ cesarz Hadrian kazał zniszczyć wszystkie miejsca kultu żydowskiego, samarytańskiego i chrześcijańskiego i na tych miejscach nakazał posadzić święte lasy - wiedział bowiem o znaczeniu tych miejsc. W Betlejem posadzono lasek ku czci Adonisa. Ten lasek przez dwa wieki dominacji rzymskiej był strażnikiem miejsca narodzin Jezusa. Dlatego architekci, którzy przybyli w IV w. z Heleną - matką Konstantyna, nie mieli wątpliwości, gdzie powinna być zbudowana Bazylika Narodzenia Jezusa. Ta Bazylika kryła w sobie najcenniejszy skarb przekazu religijnego - grotę narodzin Jezusa. Świątynia przechodziła w historii różne koleje losu: była niszczona przez Samarytan, odbudowana przez Justyniana, potem była świadkiem najazdu Persów i muzułmanów. W czasach krzyżowców była świadkiem koronacji królów łacińskich, którzy dla czci wobec Chrystusa ukoronowanego cierniem w Jerozolimie, sami przyjmowali korony w Betlejem. Zawsze jednak ta świątynia przede wszystkim, jak płaszczem, okrywała najdroższy skarb - grotę narodzin Jezusa Chrystusa. Od 1717 r. na miejscu narodzin Jezusa znajduje się srebrna gwiazda z napisem łacińskim: 'Tu narodził się Chrystus z Maryi Dziewicy". Natomiast obok znajduje się 'żłóbek", gdzie Maryja złożyła Jezusa po narodzeniu. Już Mędrcy pytali w Jerozolimie: 'Gdzie jest nowo narodzony król żydowski? Ujrzeliśmy Jego gwiazdę na Wschodzie". I dzisiaj gwiazda wskazuje miejsce narodzin. Pogański prorok Balaam zamiast przeklinać Izraela błogosławił go: 'Widzę go, lecz jeszcze nie teraz, dostrzegam go, ale nie z bliska. Wschodzi Gwiazda z Jakuba (...)" (Lb 24, 17). W Apokalipsie Jezus nazywany jest 'gwiazdą poranną" (2, 28; 22, l6). W historii zbawienia gwiazda symbolizuje Zbawiciela i wskazuje miejsce Jego narodzenia. Nad Betlejem znajduje się niezmiennie Światło, które wskazuje na Mesjasza.

bp Piotr Skucha