Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXIII NIEDZIELA ZWYKŁA Rok C (zielony) Nr 44 (9 września 2007)

Wprowadzenie do liturgii

TRUD PODĄŻANIA ZA JEZUSEM

Słowa o nienawiści, krzyżu i wyrzeczeniu się wszystkiego mogły zdziwić tłum idący z Jezusem. Nie każdy może więc być Jego uczniem?
Mieć w nienawiści ojca, matkę, żonę, braci i siostry… Mateusz pisze nieco inaczej: kto kocha ich bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien (Mt 10, 37). Żeby iść za Jezusem, trzeba pokochać Go bardziej – czyli miłością, która ma pierwszeństwo przed wszystkimi innymi miłościami. Czy więc przykazanie miłości bliźniego zostało zniesione? Oczywiście, że nie. Należy jednak tak kształtować swoje związki z ludźmi i z rzeczami, aby nie przeszkadzały w więzi z Jezusem.
Iść za Jezusem, to znaczy nosić swój krzyż. Nie wybierać tylko tych odcinków drogi, które się nam podobają, są łatwiejsze i bezproblemowe. O krzyżu Jezus nie mówi w przenośni. Krzyż to konkretny znak Jego bezwarunkowej wierności Ojcu i swojemu powołaniu. Krzyż to znak wierności, za którą oddał własne życie.
Nie można iść za Jezusem na naszych warunkach, według własnej formy chrześcijaństwa, na swoją miarę, bo czyż w ten sposób zbudujemy wieżę i stoczymy zwycięską bitwę? Warunkiem zwycięstwa jest wiara, czyli pełne przylgnięcie do Chrystusa i noszenie na co dzień Jego krzyża. Bez tego nasza przynależność do Chrystusa byłaby pozorna, a chrześcijaństwo nie miałoby sensu, bo nie prowadziłoby do zbawienia. Jest tylko jeden Jezus – cały Jezus. Kto chce rzeczywiście być uczniem, musi wybrać całą drogę.

abp Władysław Ziółek

„Kto nie dźwiga swego krzyża, ten nie może być moim uczniem”. (Łk 14, 27)