Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XX NIEDZIELA ZWYKŁA Rok C (zielony) Nr 41 (19 sierpnia 2007)

Wprowadzenie do liturgii

POKÓJ MESJAŃSKI

Fałszywych proroków można było w Starym Testamencie rozpoznać po tym, że nie mając ku temu żadnych podstaw, wieścili swoim słuchaczom pomyślny bieg wypadków, gotowi ich zagłaskać do nieprzytomności. Prorocy Pana byli natomiast realistami, jak prorok Jeremiasz, któremu przywódcy ludu nie mogli wybaczyć, że nie przepowiada pomyślności dla kraju, lecz nieszczęścia.
A co zapowiada Jezus, którego narodziny aniołowie zwiastowali jako nastanie pokoju? Jego pokój nie jest świętym spokojem, lecz jest pokojem, który trzeba zdobywać i tworzyć. Dlatego właśnie może powodować rozłam. Chrystus, Król pokoju, przedstawia siebie jako przyczynę rozłamu. Podziały – za Chrystusem czy przeciw Niemu – idą nawet przez rodziny. Słowo Chrystusa musi płonąć i ten ogień może być dla niejednego niewygodny. Może więc utopić go, jak Jeremiasza, w cysternie pełnej błota? Żyć w grzechu jest niekiedy łatwiej, ale prowadzi to do wielu ludzkich tragedii.
Przejmijmy się dziś Bożą perswazją autora Listu do Hebrajczyków, by zrzucić z siebie wszelki ciężar, który nam w kroczeniu za Chrystusem przeszkadza, przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi. Popatrzmy na Chrystusa: On zamiast obiecanej radości przecierpiał krzyż, nie bacząc na jego hańbę. Był na równi z Bogiem, ale poszedł drogą, która wymagała od niego samozaparcia i która dla każdego z nas winna być natchnieniem w walce przeciw grzechowi.

bp Jan Bernard Szlaga

„Przyszedłem rzucić ogień na ziemię”. (Łk 12, 49)