Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWZIĘCIA NMP - Msza w dzień Rok C (biały) Nr 40 (15 sierpnia 2007)

Wprowadzenie do liturgii

ŚWIĘTO NADZIEI

Kościół zawsze wierzył, że Maryja została nie tylko z duszą, ale i z ciałem wzięta do nieba. Bóg nie pozwolił, żeby Ta, która w swoim łonie poczęła, nosiła i urodziła Jezusa, Jego Syna, doznała skażenia ciała w grobie. Mocą Chrystusowego Odkupienia Maryja cieszy się już obecnie wyjątkowym przywilejem. Po zmartwychwstaniu Chrystusa w pierwszej kolejności zmartwychwstała Ona.
Znak Niewiasty obleczonej w słońce z księżycem pod stopami odnosimy do Maryi Wniebowziętej, ale ta Niewiasta to równocześnie symbol Kościoła. Wyniesienie do chwały Maryi niesie wielką nadzieję na wyniesienie do chwały w zmartwychwstaniu wszystkich tych, którzy przynależą do Chrystusa. Potwierdza się przy tym prawda o kolejności zmartwychwstania: Maryja już osiągnęła to, do czego my dopiero pielgrzymujemy; Maryja już – my jeszcze nie. A jednak to wielka radość dla dzieci widzieć szczęście swojej Matki i mieć nadzieję, że kiedyś otrzymamy udział w chwale, którą Ona już cieszy się w niebie.
Wniebowzięcie Maryi jest świętem radości i nadziei, że krocząc z Maryją po drogach zbawienia, dojdziemy szczęśliwie do celu naszej wędrówki. Nie mamy przecież wątpliwości, że wyniesiona do niebieskiej chwały nasza Matka nieustannie pomaga swym dzieciom dochodzić tam, gdzie będą z Nią śpiewać na wieki: Uwielbiam Cię, raduję się Tobą, kocham Cię, Boże!

abp Stanisław Nowak

„Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, Zbawcy moim”. (Łk 1, 46-47)