Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XVIII NIEDZIELA ZWYKŁA Rok C (zielony) Nr 38 (5 sierpnia 2007)

Rozważanie

BOGACTWA SERCA


Społeczeństwo konsumpcyjne, w którym żyjemy i strach przed niepewną przyszłością pcha do szukania doraźnych satysfakcji. Człowiek koncentruje się na sobie samym, na swoim małym osobistym szczęściu, na swoich wzruszeniach; zamyka się w kręgu, w którym nadmierna wrażliwość stale jest wystawiana na działanie nowych, szybko mijających wzruszeń; nie przyjmuje innego punktu odniesienia, aniżeli on sam i jego własne przyjemności.
Nie buduje się jutra ludzkości w nienawiści, przemocy, jakimkolwiek ucisku. Nie buduje się jutra ludzkości na tryumfie indywidualnego lub zbiorowego egoizmu. Nie da się zbudować jutra ludzkości na fałszywej koncepcji wolności, która nie szanuje wolności innych.
Dziś Chrystus wzywa was wszystkich do poważnego i wytrwałego zaangażowania się w sprawę braterskiego dzielenia dóbr materialnych i duchowych, których świat posiada niezmierzoną ilość. To zaczyna się już dziś, w szkole, w miejscu, gdzie uczycie się pracy zawodowej, w dzielnicy, w której mieszkacie, na wsi. To zaczyna się już dziś poprzez prawdziwą uwagę skierowaną ku drugim, ku ich potrzebom, poprzez ducha służby i braterskiej, wzajemnej pomocy, poprzez poczucie sprawiedliwości, poprzez uczenie się czynienia daru z siebie. Przemiana świata dokonuje się już dziś, zaczyna się ona w was i wokół was.
Ażeby wypełnić misję, która wam przypadła w udziale, nie można żyć na powierzchni samego siebie, ale w głębi. Trzeba odkryć głęboki wymiar osoby ludzkiej: bogactwa własnego serca, wartość innych ludzi, sens wydarzeń. Życie powierzchowne prowadzi do bolesnego rozczarowania. Bowiem autentyczność jest w głębi.
Jednakże istnieje, niestety, głębia sztuczna, ta, której iluzję dają narkotyki. Istnieją też pseudonauka, pseudowolność, naiwna swoboda seksualna, które są narkotykami równie groźnymi jak środki halucynogenne.
Być świadomym siebie, być wobec siebie obecnym, odkryć prawdziwe dążenia osoby, znać swoje uzdolnienia i swoje ograniczenia, akceptować je, stwarzając tym samym warunki autentycznych relacji z drugimi. I wreszcie odkryć w nas samych i w innych tajemniczą obecność Boga, który sprawia, że żyjemy, poruszamy się, jesteśmy (por. Dz 17, 28), czyli odkryć Źródło nowego życia, nową siłę do przemieniania świata. Beze mnie, mówi do nas Jezus, niczego uczynić nie możecie (por. J 15, 5).


Jan Paweł II, Fryburg, 13 czerwca 1984