Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XI NIEDZIELA ZWYKŁA Rok C (zielony) Nr 31 (17 czerwca 2007)

Wprowadzenie do liturgii

GRZECH I PRZEBACZENIE

Nasze ludzkie poczucie sprawiedliwości podpowiada nam, że w ślad za popełnioną winą powinna iść odpowiednia kara. Zupełnie inaczej spogląda na człowieka i jego życiowe błądzenie, jego skłonność do grzechu Pismo Święte. Według Biblii bowiem, w ślad za ludzkim grzechem idzie Boże przebaczenie. Widzimy to już na pierwszych stronach Pisma Świętego, w Księdze Rodzaju. Bóg natychmiast po upadku człowieka wyrusza na jego poszukiwanie, woła: Adamie, „gdzie jesteś?” (Rdz 3, 9). Mówi nam o tym także dzisiejsze pierwsze czytanie – Dawidowi, po popełnieniu grzechu – zabójstwa, ofiarowane jest przebaczenie.
Bóg czyni tak, gdyż nie godzi się z tym, by człowiek, Jego szczególny „obraz i podobieństwo” (Rdz 1, 27), zatracił się na zawsze, skazał na wieczne potępienie. Toteż gdy człowiek zgrzeszy, Bóg natychmiast „wyrusza” na jego poszukiwanie, uporczywie „krąży” wokół niego i wyszukuje tysiące sposobności, by go obdarzyć swoim przebaczeniem. Tę logikę Bożego miłosierdzia odkrywa w dzisiejszej Ewangelii jawnogrzesznica, natomiast mija się z nią Szymon faryzeusz. Ona jako jedyna dogłębnie zrozumiała Jezusa i Jego miłosierne Serce. Chrystus Pan „karci ją czułą ręką miłości a nie gniewem”, gdyż wie, że kiedy karci gniew, a nie miłość, to zło zamiast wyjść na zewnątrz z człowieka, zamyka się od środka.

ks. Henryk Skoczylas – michalita

„Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała”. (por. Łk 7, 44. 47)