Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWSTĄPIENIA PAŃSKIEGO Rok C (biały) Nr 26 (20 maja 2007)

Wprowadzenie do liturgii

W OCZEKIWANIU NA OBIETNICĘ OJCA

Obchodzona dzisiaj uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego przywołuje wydarzenia sprzed 2000 lat. Możemy sobie wyobrazić, że tajemnica odejścia Jezusa musiała być dla Apostołów przykrym doświadczeniem. Uporczywość wpatrywania się w odchodzącego Mistrza zdradza ból i tęsknotę, mimo że Jezus już wcześniej przygotowywał uczniów na swoje odejście. Wniebowstąpienie Jezusa wystawiło na próbę wielkanocną radość ze Zmartwychwstania Pana. Jednak dzięki wierze Apostołowie wyszli z tej próby zwycięsko.
Obłok zabierający Jezusa sprzed oczu Apostołów tylko dla niewierzących może być powodem nieszczęścia, rozczarowania czy stanowić zapowiedź końca. Dla wierzącego jest spełnieniem starotestamentowych zapowiedzi o wiecznym królowaniu Mesjasza. Obłok bowiem w symbolice wizji prorockich zapowiada nadejście Mesjasza w mocy i chwale. Zbawiciel wstępuje do nieba, aby zesłać Ducha Świętego – Pocieszyciela.
Dla Apostołów Wniebowstąpienie jest także ostatnim kazaniem Jezusa o wierze. „Nie wasza to rzecz znać czas i chwile” (Dz 1, 7) brzmi jak przestroga i ostrzeżenie, aby zrezygnować z pragnienia, by wszystko wiedzieć, ale jednocześnie jest lekcją zaufania Bogu wszechmogącemu. On wszystko wie, On działa i to On daje moc Ducha, abyśmy mogli dać świadectwo prawdzie o Zmartwychwstaniu – świadectwo, które łączy nas z niebem.
Dzisiejsza uroczystość niech będzie dla nas okazją, abyśmy zawsze kierowali nasze serca tam, gdzie przebywa Chrystus w chwale swego Ojca i pragnęli być z Nim w niebie.

abp Kazimierz Nycz

„Gdy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba.” (Łk 24, 51)