Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ NMP KRÓLOWEJ POLSKI Rok C (biały) Nr 23 (3 maja 2007)

Wprowadzenie do liturgii

KRÓLOWA POLSKI

Jedną z cech polskiego życia religijnego jest jego powiązanie z życiem narodowym i to tak ścisłe, jak może w żadnym innym narodzie Europy, a nawet i świata. Przyczyniła się do tego historia naszego narodu, ale i temperament słowiański ludności, żywiej reagującej na emocje niż na argumenty rozumowe.
Bóg jako Ojciec; Syn Boży poświęcający się na krzyżu za drugich, nawet za grzeszników; Duch Święty umacniający słabego człowieka swoimi darami, a wreszcie Najświętsza Maryja Panna – Matka Chrystusa Pana, a przez Niego Matka każdego z nas, należących do Jego Kościoła. Ileż w tych prawdach miejsca na zaangażowanie uczuciowe!
Nie dziwi więc, że pieśń Bogurodzica, przypisywana św. Wojciechowi, stała się pierwszym hymnem narodowym rycerstwa polskiego. Jeszcze za czasów Zygmunta Augusta, gdy chodziło o przyjęcie nowinek religijnych przez króla i naród, w ich odrzuceniu niemałą rolę odegrała powszechna cześć dla Maryi. Obrona Jasnej Góry w czasie potopu stała się symbolem przekonania, że naród w Niej ma Królową, która go broni i w potrzebie natchnie nową siłą duchową i fizyczną. Tak rozumiał swoje śluby król Jan Kazimierz, tak trzeba spojrzeć na rolę kultu maryjnego w czasie rozbiorów i tak rozumieć ustanowienie święta Królowej Korony Polskiej w dniu uchwalenia Konstytucji 3 maja. Może nie być koron, pałaców, tronów, ale pozostanie Królowa wspominana w litanijnych pacierzach i nieustannie dająca wyraz swej opieki nad ludem, który Jej cześć oddaje.

bp Ignacy Jeż

„Oto Matka twoja”. (J 19, 27)