Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

IV NIEDZIELA ADWENTU Rok C (fioletowy) Nr 60 (24 grudnia 2006)

Wprowadzenie do liturgii

Dzień Pański

ADWENT TO NASZE ŻYCIE

Nasze życie jest adwentem, a nasz adwent jest życiem. I tak jak życie jest dla wielkich, tak adwent jest dla kochających i pragnących. By człowiek umiał przeżywać tzw. „mocne” okresy roku liturgicznego, musi umieć mocno żyć, to znaczy – żyć prawdziwie. Nie inwestuje się przecież w prostowanie drogi prowadzącej donikąd. Adwent jest więc czasem zauważenia człowieka w sobie i w bliźnim.
Dziś staje przed nami Maryja „ikona tajemnicy”, najdoskonalszy obraz Boga. Staje, by nauczyć, że Boga najpierw trzeba począć, a potem z Nim nawiedzać. Poczęła, gdyż przyjęła, chociaż nie rozumiała. Co ja zrozumiałem w czasie tegorocznego Adwentu? Czy nawiedziłem człowieka Bogiem, nową nadzieją, pokorną służbą?
Maryja jest miejscem cudownej wymiany, jaka dokonała się pomiędzy Bogiem a człowiekiem. Dała Bogu człowieczeństwo a przyjęła bóstwo. Jakie człowieczeństwo dam Bogu? Jakie człowieczeństwo dam człowiekowi? Maryja dała Elżbiecie Jezusa, a z Nim siebie. Dlatego nie lękała się nawiedzenia i nie bała się człowieka. Nie czekaj na rzeczy wyjątkowe i wielkie. Czasem Bóg może je tobie dać. Ale zawsze daje przynajmniej to jedno – nadzieję na nowe człowieczeństwo. Wtedy chce się czekać, gdyż zrozumiałe stają się słowa: „adwent to nasze życie”.

ks. Jarosław A. Sobkowiak – marianin

„Skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?” (Łk 1, 43)