Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXXI NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 53 (5 listopada 2006)

Rozważanie

MODLITWA ZA ZMARŁYCH


Kiedy już minie najboleśniejszy czas żałoby, powinniśmy uważać, żeby nie zaniedbać troski o niebo dla zmarłego. Należy się spodziewać, że zwłaszcza wtedy, gdy śmierć zabiera ludzi z tego świata w sposób nagły i nieoczekiwany, pozostaje po nich dużo więcej tzw. niezałatwionych spraw, niż po tych, którzy odchodzili powoli. Ta świadomość powinna nas mobilizować do niesienia im pomocy. I jeżeli rzeczywiście zależy nam na okazywaniu miłości bliskim zmarłym, powinniśmy wystrzegać się wyidealizowania osoby zmarłej, co powoduje, że już nie widzimy potrzeby wspomagania jej modlitwą. Za usprawiedliwienie takiej postawy przyjmuje się wtedy znane powiedzenie, że o zmarłych nie należy źle mówić. Owszem – nie należy, ale z całkiem innego powodu. Mianowicie z tego, by ciągłe wypominanie im popełnionego zła i brak przebaczenia nie okazały się przeszkodą w dojściu do nieba.
Jednak niezależnie od tego, w jaki sposób ktoś z naszej rodziny odszedł do Pana, powinniśmy przede wszystkim powierzać jego doczesność miłującemu i przebaczającemu Bogu, nie wybielając jej, ani nie przyczerniając. Po prostu, oddać ją w ręce Boga taką, jaką była, jaką znamy. On, który nieskończenie lepiej niż my zna historie ludzkiego życia, z pewnością ogarnie swoim miłosierdziem również i te wszystkie „uwikłania” w rzeczy czy w relacje z innymi, które mogą zatrzymywać zmarłego w stanie czyśćca.
Dlatego spieszmy zmarłym z pomocą i choćby naszym bliskim ta pomoc nie była już potrzebna, to Bóg w swoim miłosierdziu przyjmie ją jako zadośćuczynienie za innych cierpiących w czyśćcu.
Warto też pamiętać, że spośród wszystkich modlitw, największą wartość ma Eucharystia, bo w niej nie powołujemy się na własne zasługi, ale na Mękę i śmierć naszego Zbawiciela. W oczach Boga Ojca nie ma nic cenniejszego niż Najświętsza Krew Jego Syna. Bardzo rozpowszechnioną formą wspomagania zmarłych przez dar Eucharystii jest ofiarowywanie w ich intencji „Gregorianki”, czyli trzydziestu Mszy św. kolejno ofiarowanych za zmarłego. Zwyczaj ten wprowadził w Kościele papież Grzegorz Wielki.
Ponadto Kościół zachęca nie tylko do samej modlitwy za zmarłych, ale i do ofiarowywania w ich intencji uczynków miłosierdzia (post, jałmużna) oraz odpustów.

s. Irena Złotkowska – wspomożycielka