Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXXI NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 53 (5 listopada 2006)

Liturgia słowa


PIERWSZE CZYTANIE
(Pwt 6, 2-6)
Już Mojżesz pouczał swój lud, że bojaźń wobec Boga oznacza przede wszystkim szacunek dla Niego i przestrzeganie Jego Prawa. Bóg dał Prawo nie po to, by człowiekowi utrudnić życie, ale przeciwnie – by je ułatwić. Gdyby wszyscy ludzie na ziemi wypełniali Boże przykazania, mogliby czuć się bezpieczni, znikłyby z ziemi wojny, kradzieże i w ogóle wszelkie zło. Powinniśmy więc okazywać Bogu wdzięczność, że dał nam przykazania, które spełniają funkcję drogowskazów kierujących naszym życiem.

Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa


Mojżesz tak powiedział do ludu:
«Będziesz się bał Pana, Boga swego, zachowując wszystkie Jego nakazy i prawa, które ja tobie rozkazuję wypełniać, tobie, twym synom i wnukom po wszystkie dni życia twego, byś długo mógł żyć.
Słuchaj, Izraelu, i pilnie tego przestrzegaj, aby ci się dobrze powodziło i abyś się bardzo rozmnożył, jak ci przyrzekł Pan, Bóg ojców twoich, że ci da ziemię opływającą w mleko i miód.
Słuchaj, Izraelu, Pan, Bóg nasz, Pan jest jedyny. Będziesz miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca, z całej duszy swojej, ze wszystkich swych sił. Niech pozostaną w twym sercu te słowa, które ja ci nakazuję».
PSALM
(Ps 18, 2-3a. 3bc-4. 47 i 51ab)
Bóg jest źródłem naszego życia i naszą pomocą. Można Go porównać do skały, która niewzruszona trwa przez wieki i na której można bezpiecznie zbudować dom. Gdy człowiek uświadamia sobie tę prawdę, zwraca się ku Bogu z wielką miłością i z wdzięcznością w sercu woła: Miłuję Ciebie, Panie, mocy moja...
[c1]Refren:[/c1] Miłuję Ciebie, Panie, mocy moja. Miłuję Cię, Panie, mocy moja, Panie, Opoko moja i twierdzo, mój wybawicielu. [c1]Ref.[/c1] Boże, skało moja, na którą się chronię, tarczo moja, mocy zbawienia mego i moja obrono. Wzywam Pana, godnego chwały, i wyzwolony będę od moich nieprzyjaciół. [c1]Ref.[/c1] Niech żyje Pan, niech będzie błogosławiona moja Opoka. Niech będzie wywyższony mój Bóg i Zbawca. Ty dajesz wielkie zwycięstwo królowi i okazujesz łaskę Twemu pomazańcowi. [c1]Ref.[/c1]
DRUGIE CZYTANIE
(Hbr 7, 23-28)
Jezus jest Kapłanem, ponieważ złożył Bogu Ojcu ofiarę za zbawienie świata. Ale jest inny niż wszyscy kapłani na ziemi. Oni składali na ołtarzu zwierzęta albo płody rolne, to, co wydała ziemia. Jezus natomiast złożył w ofierze samego siebie. Ponieważ jest Synem Bożym, Jego ofiara ma moc przyniesienia życia wiecznego wszystkim ludziom. Dziękujmy Mu dziś z całego serca za dar zbawienia.

Czytanie z Listu do Hebrajczyków


Bracia:
Wielu było kapłanów poprzedniego Przymierza, gdyż śmierć nie zezwalała im trwać przy życiu. Jezus, ponieważ trwa na wieki, ma kapłaństwo nieprzemijające. Przeto i zbawiać na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego zbliżają się do Boga, bo zawsze żyje, aby się wstawiać za nimi.
Takiego bowiem potrzeba nam było arcykapłana: świętego, niewinnego, nieskalanego, oddzielonego od grzeszników, wywyższonego ponad niebiosa, takiego, który nie jest obowiązany, jak inni arcykapłani, do składania codziennej ofiary najpierw za swoje grzechy, a potem za grzechy ludu. To bowiem uczynił raz na zawsze, ofiarując samego siebie.
Prawo bowiem ustanawiało arcykapłanami ludzi obciążonych słabością, słowo zaś przysięgi, złożonej po nadaniu Prawa, ustanawia Syna doskonałego na wieki.
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
(J 14, 23) [c1]Aklamacja:[/c1] Alleluja, alleluja, alleluja.


Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę,


a Ojciec mój umiłuje go i do niego przyjdziemy. [c1]Aklamacja:[/c1] Alleluja, alleluja, alleluja.
EWANGELIA
(Mk 12, 28b-34)
W dyskusji z uczonym w Piśmie, Jezus akcentuje dwa ważne nakazy ze Starego Testamentu. Daje do zrozumienia, że nikt nie będzie dobrze wypełniał Bożego Prawa, jeśli nie będzie autentycznie kochał Boga i bliźniego: na tych dwóch przykazaniach opiera się cała nauka Mojżesza i proroków. Jeśli ktoś bowiem prawdziwie kocha, będzie starał się czynić dobrze kochanej osobie. Od Jezusa, tak bardzo zatroskanego o nasze największe dobro: zbawienie wieczne, uczmy się miłości do siebie nawzajem oraz miłości do Boga.

Słowa Ewangelii według świętego Marka


Jeden z uczonych w Piśmie zbliżył się do Jezusa i zapytał Go: «Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań?».
Jezus odpowiedział: «Pierwsze jest: „Słuchaj, Izraelu, Pan, Bóg nasz, Pan jest jedyny. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą”. Drugie jest to: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Nie ma innego przykazania większego od tych».
Rzekł Mu uczony w Piśmie: «Bardzo dobrze, Nauczycielu, słusznieś powiedział, bo Jeden jest i nie ma innego prócz Niego. Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego daleko więcej znaczy niż wszystkie całopalenia i ofiary».
Jezus widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do niego: «Niedaleko jesteś od królestwa Bożego». I nikt już nie odważył się więcej Go pytać.