Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXV NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 46 (24 września 2006)

Rozważanie

Czy rozumiem liturgię Kościoła?

[5]
CHRZCIELNICA


Sakramentu chrztu udzielano pierwotnie w wodzie „żywej”, czyli przy źródle, w rzece lub na brzegu morza. Brak wody bieżącej wpłynął na budowanie specjalnych kaplic zwanych baptysteriami. Były to najczęściej ośmiokątne budowle, w których znajdował się sześciokątny basen chrzcielny, do którego katechumeni wchodzili i gdzie otrzymywali chrzest przez zanurzenie. Misy tej używano do chrztu, a następnie do przechowywania wody chrzcielnej.
Posoborowe zasady dokonywania obrzędu chrztu przewidują dwie formy jego udzielania: zanurzenie kandydata w wodzie lub polanie jego głowy z równoczesnym wezwaniem Trójcy Świętej. Sakrament należy do podstawowych i niesie z sobą skutki, do których należą: odpuszczenie grzechu pierworodnego i wszystkich grzechów osobistych popełnionych przed chrztem; narodzenie do nowego życia, dzięki któremu ochrzczony staje się przybranym dzieckiem Bożym i świątynią Ducha Świętego; włączenie do wspólnoty Kościoła jako mistycznego Ciała Chrystusa i stanie się uczestnikiem Jego godności kapłańskiej.
Chrzest należy do sakramentów niepowtarzalnych, gdyż wyciska na duszy niezatarte znamię, czyli charakter; to znaczy, że kto raz został ważnie ochrzczony, nie możne już otrzymać tego sakramentu po raz drugi. Warunkiem ważności jest zachowanie formuły: ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, zastosowanie materii sakramentu, którą jest woda czysta i naturalna oraz intencja dokonania tego, co w danym przypadku czyni Kościół, czyli udzielenia sakramentu chrztu. Sakrament ten daje człowiekowi pełnię uczestnictwa życiu religijnym i w liturgii.
Obecne chrzcielnice nawiązują najczęściej do dawnych mis na postumencie, czasem – do starożytnego basenu z bieżącą wodą. Każda chrzcielnica jest nadal miejscem wyrzeczenia się szatana, wyznania wiary i początkiem życia chrześcijańskiego.
Każdy człowiek chrzczony staje się również dzieckiem światłości, o czym mówi świeca zapalana od paschału przez jednego z rodziców, dlatego powinien tak żyć, aby z płonącą świecą wiary dojść do życia wiecznego. Każde pokropienie wodą pobłogosławioną, każdy znak krzyża czyniony wodą pobłogosławioną, w domu czy w kościele, przypominają obmycie chrzcielne, są wyznaniem wiary i zewnętrznym znakiem przyjętego zobowiązania godnego życia. Każda chrzcielnica wskazuje na kropielnicę jako kontynuację wtajemniczenia życia chrześcijanina, a każda kropielnica prowadzi do chrzcielnicy i jest osobistym wyznaniem wiary.

ks. Zbigniew Wit