Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

IV NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU Rok B (fioletowy) Nr 13 (26 marca 2006)

Wprowadzenie do liturgii

PÓJDĄ ZA NAMI DOBRE CZYNY

Owe niebieskie wyżyny, które możemy osiągnąć wraz z Chrystusem, są wyrazem nieskończonej miłości Boga do człowieka. Niemniej uczestnictwo w darze nieskończonej miłości nie stanie się naszym udziałem automatycznie. Bóg oczekuje od nas dobrych uczynków. Przypomina to jednak postawę dziecka obdarowanego kieszonkowym przez rodziców. Nie jest zasługą dziecka to, że ma pieniądze. Ma je bowiem od rodziców. Niemniej jego zasługą jest to, że odpowiednio nimi gospodarując, może dać prezent rodzicom „od siebie”. Podobnie jest z nami. To Bóg pierwszy obdarowuje człowieka, ale to od człowieka zależy, co uczyni z darem Boga.
Co więc oznaczają dla nas słowa mówiące o tym, że już jesteśmy osądzeni? Oznaczają, że nie możemy przyjmować na próżno Bożej łaski. Otrzymujemy ją zwyczajną drogą: w głosie naszego sumienia, w nauczaniu Kościoła, w darze bliźniego czekającego na drobny gest chrześcijańskiego miłosierdzia.
Bóg zna nasze serce, jednak Boża wiedza dotycząca naszego zbawienia jest na razie dla nas tajemnicą. Oznacza to, że Bóg przyjmuje każdy nasz wysiłek jako zasługujący. Pozostaje tylko pytanie: Czy ja już osądziłem siebie? A jeśli tak, co we mnie przeważa – świadomość sądu czy miłosierdzia?

ks. Jarosław A. Sobkowiak – marianin

„Bóg posłał swego Syna (…), by świat został przez Niego zbawiony”. (por. J 3, 17)