Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

VII NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 8 (19 lutego 2006)

Wprowadzenie do liturgii

WSTAŃ I CHODŹ

Paralityk, przyniesiony do Jezusa przez czterech przyjaciół, prosi Pana o uzdrowienie, ale nie myśli o wyzwoleniu od grzechu. Ma wiarę wystarczającą do tego, by dokonał się cud, ale nie ma pełnego rozeznania, co w jego życiu jest najważniejsze. Jest on obrazem człowieka, który usiłuje uwolnić się od cierpień cielesnych, chorób i nieszczęść, ale nie uświadamia sobie, iż w gruncie rzeczy jest smutny i przygnębiony, dlatego że oddalił się od Boga i zerwał z Nim więź poprzez grzech.
Jezus natomiast sięga w głąb ludzkiego serca i widzi, co w nim się kryje. Podobnie jak Bóg Ojciec, odczytuje nawet najbardziej skryte myśli i zna każdego z nas lepiej niż my siebie. On zawsze troszczy się o dobro całego człowieka. Gdy ktoś jest chory lub pogrążony w nieszczęściu i zwraca się do Niego z wiarą i zaufaniem, pochyla się nad nim w swoim miłosierdziu i uzdrawia: zarówno jego ciało, jak też ducha.
Jezus pragnie, by każdy z nas uwolnił się od smutku, goryczy i samotności. Chce, abyśmy powstali z grzechu i dzięki Bożemu miłosierdziu chodzili przed Bogiem z radością. Czyni wszystko, abyśmy na nowo poczuli się dziećmi Bożymi; od nas wymaga tylko jednego: byśmy Mu zawierzyli i zerwali z grzechem, który oddala od Boga.

ks. Franciszek Mickiewicz – pallotyn

Jezus rzekł do paralityka: „Wstań, weź swoje łoże i idź do domu!”. (Mk 2, 11)