Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

II NIEDZIELA ADWENTU Rok B (fioletowy) Nr 58 (4 grudnia 2005)

Wprowadzenie do liturgii

Dzień Pański

NASZE DROGI PAŃSKIE

Droga jest przestrzenią pomiędzy punktem wyjścia i celem. Kiedy człowiek wchodzi na drogę, musi wiedzieć, że ma ona swoje prawa, że wymaga podjęcia konkretnych obowiązków. Zapytajmy dzisiaj siebie o nasze drogi. Skąd na nie wyruszamy i dokąd nimi zmierzamy?
W czasie Adwentu Bóg daje, wskazuje nam drogę. Ona też łączy nasz punkt wyjścia (życie doczesne) z naszym celem (życiem wiecznym). Jest drogą pomiędzy pokusą a obietnicą. Przygotować drogę, oznacza nie tylko wyprostować ją. Oznacza także szukanie odpowiedzi na pytanie o to, gdzie jest mi bliżej: do pokusy, powrotu do początku czy do obietnicy prowadzącej do celu?
Nasza droga byłaby zbyt trudna, gdyby nie była drogą Pańską. A jest nią dzięki obecności na niej GŁOSU. Jest to głos, który „przemawiał przez” Jana Chrzciciela, głos Mesjasza, który ma się narodzić, wreszcie głos sumienia, który zawsze będzie towarzyszył naszej drodze.
Na drodze adwentowego czuwania i wyborów nie jesteśmy więc sami. Jest z nami GŁOS. Ten sam, który był u naszego początku, ten, który jest z nami w czasie dzisiejszej Eucharystii, i ten, który powita nas u kresu naszej drogi. Głos bowiem, który słyszymy na drodze jest tym, KTÓRY JEST, KTÓRY BYŁ I KTÓRY PRZYCHODZI.


ks. Jarosław A. Sobkowiak – marianin

„Przygotujcie drogę Panu!” (Mk 1, 3)