Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXVI NIEDZIELA ZWYKŁA Rok A (zielony) Nr 47 (25 września 2005)

Wprowadzenie do liturgii

WCIĄŻ UCZYMY SIĘ POKORY

Ojcowie Pustyni mówili o dwóch rodzajach pokory. Pierwszy polega na uważaniu swego brata za rozumniejszego i lepszego od siebie. Drugi, to przypisywanie wszelkich dobrych uczynków Bogu. To jest właśnie – powiada Doroteusz z Gazy – doskonała pokora świętych. Pokora nie jest odzieraniem się z własnej wartości i godności. Nie jest wyrzekaniem się posiadanych talentów i poniżaniem wobec innych ludzi ani wobec Boga. Pokornym jest ten, kto uznaje prawdę o samym sobie, kto staje przed sobą i bliźnim w prawdzie. Warunkiem pokory jest prostota. Brakowało jej pierwszemu z synów opisanych w dzisiejszej Ewangelii. Drugi syn, choć w słowach krnąbrny i leniwy, czynem realizuje wolę ojca. Chrystus stawia przed nami te postacie nie po to, by ukazać, że niestali jesteśmy w obietnicach, że często udzielamy pokrętnych odpowiedzi, ale przede wszystkim odsłania miłosierne oblicze Ojca. To On wskazuje grzesznikom drogę nawrócenia, udziela mocy Ducha Świętego, by mogli podnieść się z upadku. Niech więc nas nie dziwią cuda Jego dobroci, kiedy zatwardziali grzesznicy odnajdują Chrystusa i nawracają się całym sercem do Niego. Bierzmy z nich przykład, uczmy się od nich pokory, wychwalając Boże miłosierdzie.


o. Jarosław Krawiec – dominikanin

„Któryż z tych dwóch spełnił wolę ojca?”. (Mt 21, 31)