Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXVI NIEDZIELA ZWYKŁA Rok C (zielony) Nr 47 (30 września 2001)

Rozważanie

(Łk 16, 19-31) Dokąd prowadzi samotne cierpienie? W przypowieści o bogaczu i Łazarzu zwraca uwagę fakt, że bogacz nie posiada imienia, imię żebraka zaś znamy od początku. Po śmierci, bogacz - nadal bezimienny - cierpi samotność w płomieniach, Łazarz zaś cieszy się niebem we wspólnocie świętych na łonie Abrahama. Grzech zaciera twoje imię, to znaczy niszczy twoją tożsamość dziecka Bożego: sam już nie wiesz, kim jesteś. Grzech skazuje cię na samotność i to niekoniecznie dopiero po śmierci. Ale w cierpieniu i poniżeniu nie przestajesz być dzieckiem Boga, jesteś znany Mu z imienia, wie o wszystkich twoich udrękach. Grzech popełniony choćby w miłym towarzystwie prowadzi do samotnej wieczności, a cierpienie przeżywane często samotnie jest drogą do wiecznej wspólnoty.