Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

WIELKI PIĄTEK MĘKI PAŃSKIEJ Rok A (czerwony) Nr 15 (25 marca 2005)

Wprowadzenie do liturgii

CAŁUJEMY TWE ŚWIĘTE RANY

Miłość do ludzi popchnęła Jezusa do wzięcia na siebie ich grzechów. Świadomość i doświadczenie wszystkich naszych grzechów musiały wydać owoc okrutny - śmierć. Ale na krzyżu śmierć i grzech zostały unieważnione. To nie znaczy, że odtąd przestaliśmy być już grzesznikami i nie ma już w nas skłonności do grzechu. Jest, ale nie żyjemy już w jego niewoli. Trzeba było, aby Jezus wziął ciężar mojego grzechu i pod nim upadł, aby moje upadki przestały być śmiertelne. Kiedy więc wchodzimy w przepaść męki, nie wolno nam popadać w strach czy rozpacz. Pan, który idzie drogą krzyżową, to Pan, któremu spieszno, aby nas wyzwolić. Ponad żalem nad cierpiącym Jezusem musi górować nasza wdzięczność, że choć jesteśmy śmiertelni, to dzięki Niemu żyjemy na wieczność. Śmierć Jezusa jest bowiem niczym decydująca bitwa w wojnie, która trwa nadal, ale zwycięstwo zostało już przesądzone. Czyż to nie jest wyzwalająca wizja? Trzeba nam jej na Wielki Piątek. Gdy będziemy podchodzić do Chrystusowego krzyża, to niech nie tylko żal będzie większy, ale i większa niech będzie wdzięczność. A ci, którzy mają cięższy bagaż grzechów, niech postępują odważniej niż wszyscy i niech zajmują bliższe miejsce przy Bogu.

ks. Andrzej Draguła

"O Jezu, dzięki Ci za Twej Męki trud". (pieśń)