Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

WIELKI CZWARTEK – Msza Wieczerzy Pańskiej Rok A (biały) Nr 14 (24 marca 2005)

Wprowadzenie do liturgii

ZDRADZONA MIŁOŚĆ

"Chyba nie ja, Panie" - pytali się nawzajem jeden przez drugiego Apostołowie, gdy Jezus zapowiedział im, że jeden z nich Go zdradzi. "Chyba nie ja, Panie" - nie przestajemy niepewnie pytać sami siebie. Hans Urs von Balthasar powie, że "dla wierzącego chrześcijanina owa niepewność przeradza się w pewność, skoro jego wiara mówi mu, że Chrystus umarł za wszystkich, a więc również przez niego, a tym samym dla niego". Niepewność przeradza się w pewność: wszyscy jesteśmy zdrajcami. Każdy z nas może odpowiedzieć: "Tak, to ja, Panie". Co zrobić z tą odpowiedzą? "Chcesz przed Nim uciekać? - powie św. Augustyn. - Uciekaj do Niego". Na tym polegał błąd Judasza, że do Pana nie wrócił. Von Balthasar powie pięknie, że trzeba ukryć swoje rany w Jego ranach, nawet jeśli sami je sprawiliśmy. Nie ma innego wyjścia, jak tylko - jak mówi św. Augustyn - "przyjąć krew Lekarza jako napój uzdrawiający, o który zabijając Go, sami się postaraliśmy". Tak oto przez tajemnicę nieprawości - mysterium iniquitatis wkraczamy w mysterium amoris et pietatis - tajemnicę miłości i miłosierdzia. On, przez nas zdradzony, zaprasza nas - Jego zdrajców, by się w tę miłość zanurzyć, by się w Jego ranach obmyć, by się Jego ciałem posilić.

ks. Andrzej Draguła

"O Święta Uczto! Tu Swoim Ciałem karmi nas Chrystus, napawa Krwią". (pieśń)