Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XVII NIEDZIELA ZWYKŁA Rok C (zielony) Nr 37 (25 lipca 2004)

Wprowadzenie do liturgii

Dzień Pański

"ABBA! OJCZE!"

Miłość domaga się dialogu. Człowiek, który wie, że Bóg go kocha i który sam miłuje Boga, chce z Nim rozmawiać. Bóg jest na ten dialog otwarty. Pozwala Abrahamowi modlić się za grzeszne miasto; za jego słowami dostrzega wiarę w sprawiedliwość Bożą oraz solidarność z grzesznikami. Abraham modli się bardziej sercem niż wargami - taka jest modlitwa przyjaciół Boga. Poszerza serce, nie tracąc z widoku swego Rozmówcy i nie zapominając o potrzebach innych. Ludzkie pragnienie, by dobrze modlić się znalazło swój wyraz w prośbie ucznia, skierowanej do Jezusa: Panie! Naucz nas modlić się... (Łk 11, 1). Bóg uczy człowieka modlitwy, która już w pierwszym słowie wyraża ufność, bliskość, serdeczność, miłość: "Ojcze!". Jezus uczy modlitwy, która kształtuje najdoskonalszą postawę człowieka wobec miłosiernego Boga; uczy go wiązać sprawy Boskie ze sprawami ludzkimi. Przez nią Jezus daje każdemu z nas klucz do Serca Bożego i światło do właściwego patrzenia na własne życie. Zjednoczeni z Nim przez chrzest zostaliśmy wskrzeszeni przez wiarę w moc Boga (Kol 2, 12), przywróceni z Nim do życia (por. Kol 2, 13) i dlatego możemy odtąd, bez lęku, w każdej chwili wołać pełni dziecięcego zaufania: Abba! Ojcze! (Ga 4, 6).

o. Adam R. Sikora - franciszkanin

" Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą ".( Łk 11, 10)