Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XIV NIEDZIELA ZWYKŁA Rok C (zielony) Nr 34 (4 lipca 2004)

Wprowadzenie do liturgii

Dzień Pański

WASZE IMIONA SĄ ZAPISANE W NIEBIE

Dzień Pańskiej radości. Jej powód: niebo, w którym dopełnia się działalność apostoła Chrystusa. Zapisane imię świadka oznacza jego osobisty udział w Boskiej wieczności. Kim i czym ona jest? Z Ewangelii wynika, że jest to dalszy ciąg współuczestnictwa w mocy Jezusa, która nie tylko łamie potęgę piekła, ale jawi się jako eksplozja miłości i życia. Tym bowiem jest niebo - pełnią, którą jest Bóg, Miłość i Życie. Prorok Izajasz, mówiąc o Jerozolimie, wykracza daleko poza jej historyczne rozmiary i możliwości. Jej matczyna moc miłości, tak serdecznie i czule ukazana, sięga aż nieba i jest doskonałym komentarzem-obrazem niebiańskiego szczęścia. Chluba św. Pawła płynąca "tylko z krzyża Jezusowego" - tak głęboko mistyczna - jest aluzją do wcześniejszych słów pisanych do Galatów: "razem z Chrystusem zostałem przybity do krzyża... obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie" (2, 19-20). Poczucie tak głębokiej jedni z Chrystusem sprawia, że i dzisiejsze słowa są pełne durny i radości: "przecież ja na ciele swoim noszę blizny, znamię przynależności do Jezusa". "Blizny" - po grecku: stigmata - to przeróżne "stygmaty", pozostałości po kamienowaniu, po biczowaniach i innych udrękach życia. To pełna daru ze siebie odpowiedź na Chrystusowe umiłowanie. Bo i Chrystusowa miłość jest pełnią. Pełnia miłości Chrystusa i Apostoła nie może się zmieścić na tej ziemi. Dopiero w niebie pojawi się jako nieskończone bogactwo owocu. Myśl o cierpieniu, o śmierci, a także wszelka radość na tej ziemi znajdują swój najgłębszy sens w zanurzeniu w wieczności. Nie jest to ucieczka przed tym światem, lecz pogłębianie jego wartości, która tkwi poza nim samym.

ks. Edward Szymanek - chrystusowiec

"Idźcie! Oto posyłam was jak owce między wilki.".( Łk 10, 3)