Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XI NIEDZIELA ZWYKŁA Rok C (zielony) Nr 31 (13 czerwca 2004)

Rozważanie

(J 10, 14) Ciągle ktoś przychodzi na świat i ktoś z niego odchodzi. Coś się zaczyna i coś kończy. Ale też z każdą chwilą wszystko i wszyscy zbliżają się do momentu, w którym ukaże się w pełni królestwo Boga. Wielu ludzi żyje jednak tak, jakby to nigdy nie miło nastąpić. Wrzucają sobie na ramiona cały ciężar swego życia w przekonaniu, że nikt poza nimi nie zatroszczy się o nich. Chorują na duszy i ciele, ale nie sięgają po lekarstwo dawane przez Boga. Całą swą nadzieję pokładają w ludzkich możliwościach. Jezus jednak nie nazywa ich złymi czy głupimi, ale w każdym z nich widzi znękaną i zagubioną owcę, której trzeba okazać miłosierdzie. Bóg wie, że im więcej zagubionych owiec, tym większa potrzeba pasterzy. Dlatego troszczy się o to, by nie zabrakło dobrych pasterzy, którzy z mądrością i miłością poprowadzą powierzone im owce. Ale i owce powinny dać się poznać pasterzom i pozwolić się prowadzić. Owca i pasterz są sobie nawzajem potrzebni: owca bez pasterza szybko staje się łupem wilka, pasterz zaś bez owiec traci sens swojego powołania. Ja jestem dobrym pasterzem i znam moje owce, a moje Mnie znają.