Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

NIEDZIELA ZESŁANIA DUCHA ŚWIĘTEGO Rok C (czerwony) Nr 28 (30 maja 2004)

Katecheza

Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi. Tej Ziemi

Od czasów apostolskich chrześcijanie rozpoczynają swoje akty pobożności, prace i odpoczynek W Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. W każdej Mszy św. przyzywają mocy Ducha Świętego nad chlebem i winem, aby zostały przemienione w Ciało i Krew Chrystusa. Od II w. Kościół corocznie świętuje uroczystość Pięćdziesiątnicy. Oprócz tego, w księgach liturgicznych od wczesnego średniowiecza znajdujemy formularze Mszy św. wotywnych do Ducha Świętego. Znacznie wcześniej, bo już w IV w., wyznanie wiary w Trzecią Osobę Boską zostało wpisane do odmawianego podczas każdej uroczystej Eucharystii Credo nicejsko-konstantynopolitańskiego. Podobnie przy innych sakramentach wzywa się Ducha Świętego. Co więcej, integralną częścią liturgii bierzmowania, małżeństwa i kapłaństwa jest hymn Veni Creator, napisany w VIII w. I wcale nie jako rozprawa teologiczna, ale jako wyraz wiary i pobożności. Dla zilustrowania rozwoju nabożeństwa do Ducha Świętego w Kościele, warto jeszcze przypomnieć choćby specjalną nowennę odprawianą przed uroczystością Zielonych Świąt, litanie i wiele innych. Jednej z takich próśb o dary Ducha Świętego nauczył się w dzieciństwie od swojego ojca Karol Wojtyła - Jan Paweł II. Ta modlitwa, jak sam wyznał, towarzyszy mu do dziś. Soborowa Konstytucja o Kościele stała się impulsem do nowych opracowań teologicznych, zwłaszcza na temat miejsca charyzmatów we wspólnocie zbawionych oraz roli Trzeciej Osoby Trójcy Świętej w działaniach na rzecz jedności chrześcijan i w ewangelizacji świata. Kolejna zachęta w tej kwestii wyszła od Jana Pawła II, który refleksję nad Osobą i działaniem Ducha Świętego włączył w przygotowania do Wielkiego Jubileuszu Roku 2000. Takie znaczenie miało ogłoszenie encykliki Dominum et Vivificantem, poświęcenie Duchowi Świętemu roku duszpasterskiego 1998 i nazwanie Go sprawcą nowej ewangelizacji (...). Dla nas, Polaków, ma to wyjątkowe znaczenie, albowiem, jak wyznał Jan Paweł II w Gnieźnie w 1997 r., myśl o nowej ewangelizacji zaczęła przybierać konkretne formy za sprawą Ducha Świętego podczas podróży apostolskiej do Polski w 1979 r.. Wtedy w papieskich kazaniach było tak wiele odwołań do Ducha Świętego, że powszechnie mówi się o tej pielgrzymce jako o narodowym bierzmowaniu albo bierzmowaniu dziejów. Przypomnijmy choćby słowa Ojca Świętego z placu Zwycięstwa w Warszawie: „I wołam ja, syn polskiej ziemi, a zarazem ja, Jan Paweł II, papież, wołam z całej głębi tego tysiąclecia, wołam w przeddzień Święta Zesłania, wołam wraz z wami wszystkimi: "Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi. Tej Ziemi. Amen". Dopełnieniem tych słów było zakończenie papieskiego kazania w Krakowie: "Pozwólcie przeto, że tak jak zawsze przy bierzmowaniu biskup, i ja dzisiaj dokonam owego apostolskiego włożenia rąk na wszystkich tu zgromadzonych, na wszystkich moich rodaków. (...) Pragnę wam dziś przekazać tego Ducha, ogarniając sercem z najgłębszą pokorą to wielkie 'bierzmowanie dziejów', które przeżywacie. Więc mówię za Chrystusem samym: 'Weźmijcie Ducha Świętego!' (J 20, 22)
Duchu Święty Boże, Duchu Miłości i Światła. Tobie pragniemy poświęcić nasze umysły i serca, naszą wolę i nas samych. Spraw, by nasz umysł był zawsze posłuszny Twoim natchnieniom i by odkrywał Twoją obecność w Kościele, który Ty nieomylnie prowadzisz. Niech nasze serca płoną zawsze miłością Boga i bliźnich. Nasza wola niech będzie zgodna z wolą Bożą, by całe nasze życie mogło stać się wiernym naśladowaniem życia naszego Zbawcy Jezusa Chrystusa. Amen.