Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

IV NIEDZIELA WIELKANOCNA Rok C (biały) Nr 23 (2 maja 2004)

Liturgia słowa


Jezus objawia się nam dzisiaj jako pasterz, i to pasterz wyjątkowy - taki, który zna owce i oddaje za nie swoje życie. Każdy z nas jest owcą w Jego stadzie. Przez grzech jednak stajemy się owcą zagubioną. Jak zawsze, także i w tej Eucharystii Chrystus-Pasterz wychodzi naprzeciwko nas, by szukać i ocalić to, co zginęło.

PIERWSZE CZYTANIE

(Dz 13, 14. 43-52)
Ewangelizacyjna misja Apostołów kieruje się najpierw do Żydów. Ponieważ jednak Żydzi nie chcą uwierzyć, Apostołowie zwracają się do pogan, którzy z wielką radością przyjmują nową naukę. "Słowo Pańskie rozszerzało się po całym kraju" - powie św. Łukasz wyrażając tymi słowami rozszerzanie się Kościoła i wędrówkę Zmartwychwstałego aż po krańce ziemi.

Czytanie z Dziejów Apostolskich.


W owym czasie Paweł i Barnaba przeszedłszy przez Perge, dotarli do Antiochii Pizydyjskiej, weszli w dzień sobotni do synagogi i usiedli. A wielu Żydów i pobożnych prozelitów towarzyszyło Pawłowi i Barnabie, którzy w rozmowie starali się zachęcić ich do wytrwania w łasce Boga. W następny szabat zebrało się niemal całe miasto, aby słuchać słowa Bożego. Gdy Żydzi zobaczyli tłumy, ogarnęła ich zazdrość, i bluźniąc sprzeciwiali się temu, co mówił Paweł. Wtedy Paweł i Barnaba powiedzieli odważnie: "Należało głosić słowo Boże najpierw wam. Skoro jednak odrzucacie je i sami uznajecie się za niegodnych życia wiecznego, zwracamy się do pogan. Tak bowiem nakazał nam Pan: 'Ustanowiłem cię światłością dla pogan, abyś był zbawieniem aż po krańce ziemi'". Poganie słysząc to radowali się i uwielbiali słowo Pańskie, a wszyscy, przeznaczeni do życia wiecznego, uwierzyli. Słowo Pańskie rozszerzało się po całym kraju. Ale Żydzi podburzyli pobożne a wpływowe kobiety i znaczniejszych obywateli, wywołali prześladowanie Pawła i Barnaby i wyrzucili ich ze swoich granic. A oni otrząsnąwszy na nich pył z nóg, przyszli do Ikonium, a uczniów napełniało wesele i Duch Święty.

PSALM

(Ps 100, 1-2. 3. 4b-5ab)
Przez bramę chrztu świętego weszliśmy do owczarni Pana. Teraz jesteśmy Jego ludem, owcami Jego pastwiska. Dlatego psalmista zaprasza nas, abyśmy stanęli przed Panem z dziękczynieniem. Staliśmy się już bowiem Jego ludem na własność. I pozostaniemy już nim na wieczność. Refren: My ludem Pana i Jego owcami. lub: Alleluja. Wykrzykujcie na cześć Pana wszystkie ziemie, * służcie Panu z weselem. Stawajcie przed obliczem Pana * z okrzykami radości. Refren. Wiedzcie, że Pan jest Bogiem, * On sam nas stworzył. Jesteśmy Jego własnością, * Jego ludem, owcami Jego pastwiska. Refren. W Jego bramy wstępujcie z dziękczynieniem, * z hymnami w Jego przedsionki. Albowiem Pan jest dobry, * Jego łaska trwa na wieki. Refren.

DRUGIE CZYTANIE

(Ap 7, 9. 14b-17)
Chrystus zmartwychwstały nie jest sam, ale jest z tymi wszystkimi, dla których umarł i zmartwychwstał. W apokaliptycznej wizji św. Jana wielki tłum stojący przed Barankiem to wszyscy, którzy od początku świata żyli na ziemi i dostąpili zbawienia. Ale to nie tylko ci, którzy byli przed nami, to także ci, którzy przyjdą po nas i dzięki nam uwierzą w Zmartwychwstałego. Dla nich wszystkich Bóg będzie ostatecznym pocieszeniem.

Czytanie z Księgi Apokalipsy świętego Jana Apostoła.


Ja, Jan, ujrzałem wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy. I rzekł do mnie jeden ze starców: "To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wybielili. Dlatego są przed tronem Boga i w Jego świątyni cześć Mu oddają we dnie i w nocy. A Siedzący na tronie rozciągnie nad nimi namiot. Nie będą już łaknąć ani nie będą już pragnąć, i nie porazi ich słońce ani żaden upał, bo paść ich będzie Baranek, który jest w pośrodku tronu, i poprowadzi ich do źródeł wód życia: i każdą łzę otrze Bóg z ich oczu".

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

(J 10, 14) Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja. Ja jestem dobrym Pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają. Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA

(J 10, 27-30)
Jezus jest Pasterzem swojego ludu. Nikt bowiem, żaden wróg i nieprzyjaciel nie potrafi pozbawić Go Jego owiec. Między nimi jest szczególna więź. Owce, za które oddał swoje życie, owce, które zdobył swą śmiercią i zmartwychwstaniem, należą do Niego na wieczność. A On należy do nich.

Słowa Ewangelii według świętego Jana.


Jezus powiedział: "Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną i Ja daję im życie wieczne. Nie zginą one na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy".